kara

ayaz

2012-03-18T00:16:00.000+02:00

yükseklik korkusu taşıyorum bileklerimde
damar/ damar...
tırmanan, kış kısa gün
durumlarından yağmur bekleyen
parçalıbulutlu hava bültenlerine
uzanıyorum.
korktuğum binaların çatılarına...

tek bir adım daha atma
boşluğa...

baby shot me down?

ayazı iki yakamın köşelerine sıkıştırdım. boğazıma çarpıyor şimdi rüzgar, aklımda kocaman bir ur var... ilk ağaca çarpıp kurtulacağım. kan kaybı ya da bir iç kanama diyelim buna... ve kırılmış kemikler bulacaklar hep/ derimin altında... göz kapaklarımı kapatıyorum. sesler kayboluyor bir anda. bir anda bütün kokular ve ışığın beceriksizce yansıttığı o yaprak, ağaç ve ormanlar... büyüsünü yırtmaçlı bir eteğe asan o son kurbanın elleri var üstümde, arkada bagajda bir siyah poşetin içinde. dikiz aynasından gördüğüm tüm dünya/ anahtarı üstünde unuttulmuş bir kapı şimdi. geriye dönüp alsam...hayır. buna gerek yok şimdi...

sıradanlığın sakınmazlığında ne tutarsam tutayım ellerimde kuruyan ve dağılan bir çöl ilkindisine savrulup gözden kayboluyor... neden böyle oluyor bilmiyorum. ama bu hep oluyor. bazen bazılarımız hiç değişmez. yani hiç... belki böyle düşünmek en iyisi.. bu duyduğum özlemi hafifletebilir... belki.

ayazı, ellerimle yüzümü kapatarak kovuyorum gözlerimden.
üşümek istemiyorum.
yastığın altında saklarken ellerimi.

kötü çocuklar ve havuz problemi...

2012-03-16T22:24:00.000+02:00

böyle bir bakış açısı ile
kafaya sıkılmış!

bir kapı vardı yüzümde.
bunu düşünen bir adam heykeline
kuşlar konuyordu.
ardışık baharmış
denklemlerinde.

geTToderki; şiir şehirin mazgalları arasından sızıp denize kaçmıştır.

doğru anlatmam gerekirse, kimseyi merak etmek istemiyorum... acaba şimdi, şuanda nerede ve ne yapıyor diye... diye/ bir soru sormak istemiyorum. çünkü hep cevaplar bir başkalarına çıkıyor. o an orda olamayan ben. burada tüm bunları düşünüp, yanlış bir zaman ve yanlış bir insan... diyorum kendi kendime... belki güneşin saçma hallerinin yüzümde kazandığı anlamın sosyal ve ekonomik sınıflaşmaların ve saflaşmalarının eşiğinde. hayata dair bir taraf tutup. hiç aklımın ermediği yer yüzünde gezineceğim. tayfaların gemileri yaktığı denizlerden, kaptanların gömüldüğü karalar üzerinde...

doğru anlaşılmam gerek, "öldüremeyeceğim hiç bir kimse yok. kılına bile zarar gelmeden." küçük bir not defterine yazıyorum bunu aceleyle, usta bir senaristin iyi bir replik yakalamışta unutmaması için çırpınan tavırları arasından geçip. yorgunluktan kolunu kaldıramayan uyuşuk bir göz kapağı hareketiyle noktasını koyuyorum. bir daha yerimden kalkıp sigara yakmayacağım. üstüm başım sim oluyor. sanki parmağımın ucunda bir yıldız nereye istersem orada parlayacak. böylesi gök olaylarını septik bir kaç arkadaşa anlatıyorum... üşüyoruz binaların içinde yinede. diyor biri... üşüyoruz ve kabul edemediğimiz tek şey. hayatın içinde olma durumlarımızın bizi memnun etmemesi. dünya burası/ bir masal ülkesi yahut cehennem değil. üşüyoruz çünkü. poetikasını kağıda hiç bakmadan okuyan bir şair edasıyla sesini besliyordu nefesiyle. olumsuz tek sözde masada, yana dönmeye meyilli bir oturuş sergileyen manav çilekleri gibi. yılın bu zamanında dibi bembeyaz ve seralarda aşırı horman bunalımlarına düşüp ağızda gereksiz tadlar yeşerten. bir çilek kokusu sarıyordu her yanı... rüzgar biraz uçuştursa üstümüzdekileri...

herşeyi önceden açıklıyorum; yola çıkacağız, planımız bu bizim... yola çıkmak. varacağımız her yerdeki çiftlikleri basıp ateşe vereceğiz. motorlarımızla yanan çifliğin etrafında bir tur atıp elimizdeki şişeleri kaldırıp zaferimizi ilan edeceğiz. hepsi gülüyor. olmayacak bir şeymiş gibi suç. oysa durmadan cinayet işleyip anın içinde. sonra duşa gidip rahatlıyoruz. bir tek kasıklarıma kokulu köpüklü ellerimi sürterken zorlanıyorum. aklıma/ gelecek yüz. değilse diye. bir omuz çıplak çarpıyorken yüze anlatıyor bir diğeri.... yakalayıp belinden... oyy dede... beline kadar dolandıysa kollarım kızım, oynama dalacağım oyuklarına... falana filana takıp kendini konuşurken saf saf birden çat kapı gidiyorum. yetişip kapının önünde yapışıyor dudaklarıma. kelav... / böyle bitiyor. en erotik bakış açımız. kablosu kopuk internet sinyallerinin düşük dial up bağlantılarını inceliyorken. masanın diğer ucundaki dilberin haşin bacakları kısacık eteklerinden gözlerime saldırıyor. ne ihtişam diye düşünmeden kablonun aşınmış noktasına parmağımla basıyorum. derken, konuşan klas sakallı bir adam bu iş yerindeki kadınlar ve erkekler arasındaki ilişkilerin nasıl olması gerektiğine dair uzun bir nutuk atıyor. yanında penisini emen kadının gözleri büyüyor, yanımda pc ile uğraşan kızın nefesi kesiliyor. eğer bitmişse söz... bir çay daha içeceğim. ne yapmak istediğini anlamak için. diyorum.

çünkü yapmak istediğin şeyi anlamıyorum.
kime neyi neden öğretiyorsun
başedebilememesi için mi?

karmaşık bir soru cümlesi değildi yazmayı denediğim.
günü bitirme sendromlarımın tek kulanılımlık kollanyalı mendil kokusu gibi dağıldı yüzüme
ıslaklığı yerin ve yüzünün

doğru düzgün anlatmam gerek belki de, insan... insan ve zaman... insan ve mekan... hep daha çok anladıklarını düşündüklerimi dinleyip bir şeyler daha öğrenebilir miyim diye bakarken. bir baktım. yarıldı bütün maddeler iki bakış arasında. bu binanın terasında durup gün batımını ne zaman izlesek böyle garip cümeleler kurmaya aşina olurduk. " dedeee, keserim. he yok yani bir yanlışı yok ama, rahatsızız kardeşim. yaparım yani... öyle bir dağın öyle bir ormanına gömerim ki kimse bulamaz" neden bana anlatıyorlar cinayet planlarını diye düşünmeden söze giriyorum. " erkeklerle kadınlar arasındaki durumun ilk muhataplarını referans aldığında yer yüzündeki bütün kadınları öldürmemiz gerekir. diğer taraftan şeytanla ilkkez muhatap olmuş insan olduklarınıda yadsımıyorum. korkusuz oluşlarında ki öz güveni anlamak istiyorum. demek ki şüpheyi içlerinde başka bir şeyle besliyorlar. rahim bu olsa gerek.".... " he dede, annemiz, annelerimiz, tabi... öyle tabi... kısmetim benim o dede, he evleneceğiz... " cümlelerin kuruluş biçimleri ve dahi kelimeler bile önemli değildir. batan güneşin çarpık ışıklarının anlam bulması için hepsi hepsi yüzümüzde...

sahte para basan bir çete çalışanı elindeki sahte yüzlüklerle geldi ve lobiden geçip, bulunduğumuz terasa geldi. gevşek ve yavşak bir dille sordu: ne içersiniz beyler, mami birasını kaldırdı yarımdan daha azdı ama kafasını salladı... yunus, yeni yaktığı sigarasını kahve fincanına doğru uzattı ve külünü kahvenin içine döktü. ben kalkıyorum dedim...

dönen kapıdan geçtim,
hayretle filimlerden hatırladığım kocaman camlı
dönen kapı...
bazı fırıldak insanların çok kulandığı
benim ise geçerken bir bardak çay içmek için uğradığım
ve giderken...

kapıdan çıkar çıkmaz... gereksiz seneryolar yazmış başarısız bir senaristin, kendince yakladığı çok etkili bir cümleyi sıradan bir şekilde karaladığı gibi küçük bir not defterine düşmüştüm bu notu:

herşeyi anlamak yetmedi bana
seni bu yüzden karşıma aldım.

en sonunda...

2012-03-15T23:53:00.000+02:00

itiraf etmek istiyorum
çelo çalan uzun saçlı tiplerden hep
nefret ettim.

tellerini kopardım ellerimde.

kapanan ekran gürültüleri yerinde kapanmayan bir pencereye takılı kalan gözlerimi ışıksız bir geceye bırakıyor, dağınık kısa saçlarımı ellerimle karıştırıp karıştırıp/ parmaklarını arıyorum. bundan haberin olsun istedim. haberin olsun ışık; önce maddeye oradan göze oradan akıla ulaşıyor. ve görüyorum hep bir sonrayı. önce/ gelecek bana yasak. bugün, günü bitirip kendimi yatağa bırakıp. ellerini düşünüyorum yüzük takılmış parmaklarını. çeliğe gölgeler bulaşmış bir tılsım işte parmağını sarıp sarmalayan... benim avucumda sıktığım iki ucu kınsız kılıç. istersem, biri gölgenin kafasını uçuracak diğeri senin boğazını keserken... ve kalkıp önce duş almalıyım. tepemden dökülürken sıcak su dışardan bir leğene doldurduğum karları sürmeliyim tüm vücuduma. yanıyorum. itirazım yok. bir cehennem değilse...

kapanan kapılardan sonra. ellerimle dokunuyorum yüzüme. demek halen daha burdayım. tamam sorun yok. kaçıp kurtulmadım hiç kendimden... ne yapabilirdim ki; yıldızların gök yüzündeki bütün hallerine tanık olurken tek tek. ayın parlak yüzüne anlamlar veriyordum. şaşkın insanım... aklının derinliklerinde aradığı o masal diyarı basılmış ofset matbaaların saman kağıtları gibi yakılmış... mürekep kokusu. okuyacağım kitapları seçerken çok hassas davranıyorum kitabın herhangibir yerini açıp kokluyorum. takıntılı mıyım ? belki de alışmaya karşıyım. herşeye, kimseye....

yaşama alışmak, insana alışmak ve mobilyalara alışmak... yerime oturmadan oturduğum yerdeki bütün kıvrımları biliyor olmam. mobilyanın beni tanımasına eşit değil. şeklini bozmuyor hınzır, hiç. bense hep kıvrım kıvrım sokulmaya çalışıyorum bir yerlere hep. merdivenlerde bunu hissediyorum, üst geçitlerde ve yatağımda ve bir yerde oturup etrafımdaki hiç bir kimsenin önem vermediğine kanat getirip de bu yüzden önem vererek izlediğim onca şeyle birlikte. ağır ağır hisettiğim bir şey bu. giderek daha ağır. çünkü gözlerimi saplandığı yerden çıkarmak büyük bir uğraş gerektiriyor artık. bir an ses çıkararak kafamı çevirmek, yanımdaki insanın omzumdaki eli. ya da anlamsız bir anda beni yakalayan çok önemsiz yaşamsal bir sinyal. çay içer miyim... içerim. zehir bile olsa. karşında. sabahlara kadar. ama geç kalmayalım yinede. yarına.

bu günü/tam günü güne devrederken hissemden artan ve cebimde paralanan onca duygu düşünce yoğunluğumun zenginliği ve gönül ferahlatan ve dizlerimi bağlayan elem gam keder muhteşem üçlemesinin. kahve aromalı tadını parmaklarımla siliyorum. süt içip uyuyacağım. çok kötü ya artık. herkes, herşey... savaşlar, hırslar ve tutkular madem böyle ya... süt içip uyuyacağım. televizyonla konuşan annemi susturmaya çalışmayacağım hatta mutfağa giderken o dizideki affilli dilbere bir lafda ben atacağım suçu ne ki? evet... çok karışıyor yapmak istediklerim ama... önce mutfağa sonra duşa sonra yatağa.

ışığı kapatıp yanına geleceğim...
karanlıkda eli kolu bacağı çarpan gövdeler olurduk
en sonunda.

kokulu şiir.

2012-03-15T00:16:00.004+02:00

- bana bir şiir yaz
- zakkum değil bu koku

anlamıyor mu beni
içimden geçen kelimeler...
hep, vurulmuş bir uçurtmanın yası
gelip öpüyor avuçlarımdan
kuru üzüm ve anason...

- olsun...
- kokulu bir şiir yazacağım

rüyamda ne vakit gelip
dokunsan tırnaklarıma.
çarşafları kırıştıran
bir erguvan uzanıyor camlardan

dört iklim/
ve bir gök kuşağı
toprak gibi kokuyor

uyansam
soluk soluğa...
gözlerinde...

- biraz uyu
- müzikleri kapatmadan ama yine...

sana mı dolaştı saçlarım
kime kuş oldum uçtum/ uçtum
ve vuruldum!
yap boz oynayan çocuklara
satranç öğreten bir akıl hocası,
çinlinin kafasına parmakları ile
namluyu dayamış
tüm hatıralarım...
rüya'ya açılan bir kapı hepsi/ hepsi

fesleğenler
bulaşırken parmaklarıma...

değirmenlere karşı yürürüm o zaman
çayır çimen kokuları ile
dizlerimden küçük kaldırım
taşlarında denge oyunu oynayarak
yanımda taşırım
uçurumumu.

- o mumu yakalım mı?
- tutuşalım bırak...

eriyen
akide tadı dilimde

elma kokusu değil
tutunduğum.

sen ben/ hep bir sonraya...
biz.
dal budak
ve kocaman bir dilek ağacı...
kökler böyle büyür nasılsa...

gözüne çarpan güneşi
gölgemle kovacağım
bulutlardan
bir masal ülkesini anlatırken...

" ben bir gece bir koku duydum
bütün filmlerimi yaktım"
/o.

saat üçlemeleri

2012-03-14T20:46:00.001+02:00

ciğerlerine bir kök!
ektim senin.
ölemezsin anlıyor musun?

hoş, ne kadar anlatılmaya çalışılsada çalışılsın/ hep bilinmeyenin peşindedir insan.
kan kadar sığ kırmızı sarmaşık aralığı bir kurdela bağlar bileklerine en fazla...
tam öldüm.
dediğinde...

metin dizgi harf ve musaf aşkına bir nota daha çalsam sırtına...
yani dönüp dönüp/ bulaşsam sana...

önünü ilikleyen yedi gün molası/ yedi gece yazgısı
siyanürlü bir yüzük/ aramızdaki sabırı ezip ezip toza çevriyor
kubara düştü/ çocuklar.

otları yaktık, ormanları ve saman sayfaları
zaman / zaman...

aklıma geliyor/ gözlerin. aklımın tam iğne ucuna
gözümü neye saplasam bakışlarımdan çıkıp gitmiyor.
nefesimi kesecek sandığım.
bu rüzgar.

bu karların hiç erimediği dağların
rüzgarları...

camın dışından seslerini duyuran
cemreler/ çarpa çarpa
düşüyor. eski plastik bir yaraya...

tık. tık! tık!!! sesi duyulan...

harf hatalarımdan/ sekmeyen taşlar.
bunlar.
şiire şehirlerin bulaşması...

inanmazsın/ ayağım yere değdiğinde her yerde kar vardı.
bu dünya da...

eksik, yarım, azalmış
ve daha pek çok sıfatı kulanabilirim.
ölmeyen zamirlerim yüzünden

öyle çok/ susturdum ki kendimi
nasıl en çok konuşan ben oldum...
bitmiyor, maharetli ellerin verdiği şekil dilimde.
bir sokaktan geçip,
trafiğin altını üstüne getirmeden
farkedilmeden
olanca kalabalıklığımda

yaşadım.
ellerinden tutarak

/o.

DO

2012-03-13T19:41:00.000+02:00

ben/ benim, bana olan duygularımın esiriyim" dedi.
ben/ bana, benim olan herşeyin tuzağıyım." dedim...

aramızda tiz bir fark... kulaklarımda çınlıyor... yaşlandım ve ölümlüyüm...
dönüp geldiğim yollara aklı kaçan bir uçuk/ yüreğimin üstünde...

elimde plastik ampülden yıldızlar/ tuttum yakmıyor ellerimi. tuttum ve bıraktım seçkin camların piyano canlarına... bir tuşa daha bas... klasik bir esirim/ gözlerinde. bir tuşa daha bas. DO olsun... dolsun bardaklar... hayır sadece çay, sadece gece ve sadece dinlemek. bana ne yaptığına aldırmıyorum... beni nelere çevirdiğine. dönüp! geldim... dönüp geldim. bir dünya sanki gözlerimde ki... ve koşarak çıkmak istiyorsun yollara. hayret ediyorum bütün şehirlerin sessizliğine ve meydanlarına. daha fazla nereye kadar ilerleyebilirdim teninde. nereye? ki, uzağım anlattığın kadar peki tamam...

gözlerimi kapatmıyorum. yoksa susmayacağım. başlayıp, durmayacağım. damlayıp, durulmayacağım... sular altında kalacak herşey/ im... kıyametim kopacak içimde. gözlerimi kapatmıyorum... ve gözlerine bakıyorum tam içine, gördüğüm kişi ben miyim diye... ben, neden böyleyim diye dinleyip dinleyip... ceplerime sokuyorum ellerimi, sanıyorsun ki üşüdüm. oysa, avuç içlerimdeki izleri saklıyorum. bahsederken duvarlardan/ tel örgüleri koparan izleri... anlatıp susuyorum. gitmeliyim. şehrin en uzak köşesinde beni bekliyor atlılar... dört nala dağlara süreceğim karların altında kalıncaya kadar...

bir ağaç buluyorum aramızda...
bir ağaç canım... dal budak.
yaprakları yanmış, kül kışım...

/o.

geTTo Dergi

2012-03-12T19:40:00.001+02:00

Toplumların böylesi bir zamanda neler yaptığı ile ilgilenir.

- sosyalistlerin kürsel bir devlet talepleri yok
- anarşistlerin ev partilerinden öteye gitmeyen özenti naturalist tavırlarından fazlası yok
- kapitalizm ikiz kulelerden sonra yeni dünya düzeni açmazı devam etmekte
- totoliter rejimler açmaza girerken/ güyalı/ halk isyanları ortaklaştırılmış bütün tanımları bozmakta.
- hizipçilik, markacılık, etiket kültürü; bireyin ve toplumun birlikteliğini alt üst etmekte
- sosyal medya olgusu yüzünden sokakların hareketlendiği yanılsaması ile insanların odaların içinde kontrol edilebilinir halde bağlandıkları aşikar
- din- devlet modeli temellerinden sarsılırken; devlet için din olgusu ön plana taşınıyor
- etnik grup, etnik kültür, etnik diller, değer kazanırken ortak dil eylem ve düşünceler merkezsiz bir şekilde aşağlanıyor.
- tarih sorgulanıyor ve toplumsal tarih bilinci dizilerle ya da entellektüel mişlerce tahrip ediliyor.
- ulusal kültür out, ulusal kimlik out ve ulusal kahramanlar ve mitler out/ elhamdüllah yes come on baby / sendromları ile çalkantılı ve uzantılı bir süreç içinde.

insanlığın geTToları kuruluyor.
bu sefer sadece soykırım yapanlara karşı değil sadece
aynı zamanda tüm dünya' yı yöneten düşünce eylem birlikteliğine karşı.

yüz yılın başlarında kapitalizm aşikar bir şekilde açmaza girmiştir.
avrupa kendi kara sahanlığı içinde iç ve dış ticaret döngüsünü oturtamamış
amerika ise çok uluslu şirketlerin elinde kukla bir devlet olarak varlığını sürdürmekte.
insanoğlu tam olarak dünyadaki varlığının anlamından uzakta

geriye o bildik çocuk telaşı içinde yayına hazır bir dergi kaldı.
her seferinde biraz daha şiddetli
her seferinde bir daha cürretkar.

geTTo derki: inci ! uçurtmayı vursunlar...

http://www.gettoderki.com/

kediler ve kuşlar

2012-03-12T15:26:00.001+02:00

böyle oluyor...
kimse inanmıyor kendisine/
vedalaşamıyoruz kendimizle.

iki dil biliyorum... biri kuşların diğeri kedilerin. kime söylesem/ kime söylesem diye düşünüp durduğum herşeyi. anlatıp, anlatıp kendime; deliliğe verdim ellerimdekini. defter sayfalarını dolduran isimler yumağı işte/ ev kedilerinin oyun alanları. merdiven dipleri ya da cam kenarları... tırnak/ üstüne tırnak atılan bölgeler bildirisi... tırımmmm ıtrımmm. mırıltım. mırıl mırıl. lım. / ev kedilerinin küllere bulaşması, yağmurun damlasına alışması ve sokaklarda sağdan sola soldan sağa bir uctan diğerine aşıp / kaçıp gitmesi... anlatıyor... soylarının genetik tahrihçesini. ormanlardan bahsediyor. gözlerini kapatmamaya çalışırken... sonra/ bir kuş uçuyor. ona meftun. tutkun ona... kuş uçuyor. ve bütün kediler birden dönüp gidiyor. çekip gidiyor. geriye dönüp bakmak/ sızın.

iki dil biliyorum. biri kedilerin diğeri kuşların. kime anlatsam/ kimse olup bakıyor yüzüme... bir kuş nasıl konuşur diye. dile gelmiyorken sözleri... kanatları uçmuyor. vurulup düşüyor bir gün nasılsa diye. ya da yorulup. duruyor bir dal gölgesinde. adalar batıyor bir bir. sular yükseliyor hangi şehre yolu düşse... bütün karalar gömülüyor. dibine. yerin. ve sular yükseliyor... kediler sığamıyor kentlere ve kuşlar bir dala tutunmuyor. bundan bahsediyor atlasları yer yüzünün hiç bir harita kendisinden bahsetmiyor. hep kasabalar, hep oto yollar, hep dinlenme tesisleri... hiç bir harita kendisinden bahsetmiyor. bir aşk gibi. saf tutmuş duruşlar öpmesen çözmüyor avuç içini, kapatılmış göz kapakları bir kokuyu duymadan açılmıyor. uyumak/ kurtarıyor yağmurundan ve karından. rüya bulup çağırıyor bütün dilleri; en çok kuşların ve kedilerin dilleri. ayaklarıma dolaşıyor.

durdum. bekliyorum... durdum bekliyorum, alanlarında ve meydanlarında. herkes bir birinin götüne bakıyor. ne tuhaf... nasıl bulaştı acaba aklıma böylesi tuhaflıklar. göreceğim herşeyi gördüm. bu yüzden belki de, batıdan güneşin doğmasını görmek istiyorum. delilerin akıl hocası oldukları bu çağın bitip yok olmasını... ve hırsızların yazar, şairlerin ayaş oldukları bu dil bilgisi hallerinden kurtulup kurtulup. susmak istiyorum. dizlerimi çekip kaburgalarıma... kalbim / diyorum... kalbim. kendi tırnakları ile çiziyor bütün kediler karınlarını; bağırsaklarını çıkarıyorlar yolların ortasında. leş bir koku her yanı sarıyor... ve kuşlar delip yumurtalarını /kırıp kabuğunu gagası ile emiyor. çocuğunu/

küstüm. bir kaç sokak geçip hep aynı köşe de kendimden.
medeniyetin, nimetleri bu bünye'ye zarar
bir tanem!
korktum. hep aynı köşede ilkindileri beklemekten.
uygarlığın, sineklerin üşüştüğü at pisliği/
can parem.

metal bir ata bindim/ kuşların ve kedilerin dilini unutmaya söz verirken. " insan ahmak bir haklılık budalası..." yalnızca atların kulağına fısıldanacak.
ve onlar deli ırmaklardan ve o çağlayanlardan dağlardan ve tepelerden/ gök kuşaklarının peşi sıra koşacaklar... nasıl bir çocuktum, neresinden tutup karşına diksem bilemedim yer yüzü. o deli taylarla gök kuşağı kovalayan bir kör gördüğün. renklerin körü. bütün özetim bu.

uçuk siyah
ve uykulu hafıs
diz dize durmurmuşlar
aynı mısrada.

şehir eskiyip yok olmuş,
yıldızların arasında
dolunay...

iliklerime işledi ihtişamın
ve sakınmadı, esirgemedi, bağışlamadı
o beni.

ben de onu merak etmedim
önemsemedim, ilgilenmedim
gök yüzü nasılsa yeri/ yurdu

kedileri ve kuşlar sustular.

/o.

dağlar/dağlara...

2012-03-09T15:20:00.000+02:00

yaprak savrulsa umrumda olmuyor, sökülse dizlerim/ dikerim
çam gülleri ile.
diken/diken....
yırtılıp savrulsa bir defter önemsemiyorum
doğan güneşi ve kanlı balçık dalan dolunayı
toprağa batan kılıç gibi.
omuzlarımın arasında kınında duran dehşet titremelerim

uzat avuç içini öpeceğim
bu sefer.

ellerin ve parmakların sevdi en çok beni
gerisi/sana kalan
ve bana düşen.

bir bulut ya da damlası yağmurun
çöller kadar kavruluyor
her yerim
durma ağla...

iki şey bilmiyorum. şiir ve şehir
ulu orta çiğniyorum izmarit niyetine egomu
ayaklarımla
niyetim sana ermek

gördüğüm düş!
ya da gerçek...

gül ya da ağla haydi durma...
ve dilersen çek yakamdan at uçurumuna
ama hep sor: ne kadar çok sevdin beni?

dağlarr / diyorum... karları erimeyen dağlar
gördünüz mü hiç?

o.o.k
(isim yazma alışkanlığım yok. hepsi benim... )

fal okları

2012-03-06T22:24:00.001+02:00

bir gece
sanki kafanı bir yastığa vurur gibi
tam alnınDAN!...
yüzünü gömerek
yüzüstü kalırsın kendinle.

bir başına!

şimdi konuş
kendinle
ne diyeceksin ki
en fazla/ aldı eline kalbimi pislik sıktı sıktı ve gitti.
can alan bir hayalete döndüm öyleyse.

bir toplumun!
kadınları... erkeklerin önünde yürüdüğünde...
ah... deli saçmalıklarım benim.
biraz çeneler kapanacak!
susacak o ağız.

bir insan kendine
ne diyebilir
kendisi yaşamışsa hepsini...

hayat
diyorum, elinde yıldız tutan bir çocuk
tülleri çek!
ay gözünü oyacak
çünkü kılıçlar çekildi

nefret ettim!
egomun do majör hallerinden.
kibrimde tiz bir ses...
duvarlar örüp duruyor aklıma.
ben sanırım
bir şeyi bulacaktım hep

sivri dilli bir yılanın
balçığına saklanmış olması
çok mu saçma/ eğer bütün ormanlar
saç diblerinden ibaretse

tamam. şimdi oldu işte
düşüyoruz beraber.

rahat bırak
ellerimi.
ağzını kapat.

gidip
yatacağız yine.

uyumak/ çalınan art mış bir koku
aramızda sadece...

orman ulumaları

2012-03-05T21:29:00.000+02:00

aramıza
kırmızı ince bir çizgi.
çektim.
film bitti.
ve reklam arasına girdik sonra.

kimse hiçbiryerden gidemeyecek.
bir adım uzağa bile.
ve yakın olsun hep.
beni çıldırtıp duran.
bu düzmece...

hayalimin
kirli pasaklı çocukluğu
buruşuk dudak
kaslarına
kırışık bantolanlar giyerek
çıkmış

solo bir performansta
ve hınca hınç
terliyoruz...

bir attan inip!
o altından
boğaya bindim...

tek kırmızı!
parçası bezin
yetecek
aklına

sanki geriye klamış
son kara parçası
köprülerin çürük halatlarıyla
boğamaya çalışırken kendini.

ben hiç sevilmedim
en kısa özetim bu
ve kimseyi sevmedim
bir roman kitap ve şiir olabilecek kadar.

camdan kuleler
ve yamuru yaktık...
çünkü burası deney alanımız.
iyi huylu urlar ve bağımlı o fareler

bir birine dolanarak damardamar
yaşarlar.

gözlüğünü tak/
incele ve defolup git.
yoksa...
sana bulaştırdığımı sanacak.

yurtlara dönen kız
cesetlerini
gömenler.

kaldır ellerini!
ve teslim ol.
oduğun şeye doyarak yaşa

çünkü zaman senden hep
sadece bunu alacak.

çünkü eriyen bir mum kadar.
şekil değiştirdim.
yüzüme bir faça yedim
ve dövmenin iğneleri delik deşik edinceye kadar
devam ettim.

sırtından emmeye.
bütün terini.

zehirlendim kabül!
ırmağın sele yakın sesleri arasında
kapılıp giden!
evet.
o gölge senindi
bana bağırıp durma...

ölürken bağışlanmaz sadece bütün bir ömür.
hiç bir dizin altına dokunmaz
dudaklar.

- yalan mı?
verdiğin söz.

kiminle konuştum az önce?

Y'ol...

2012-03-04T23:44:00.000+02:00

“Her gün bir kez bu kitabın başına geçtim.
Her gün bir kez dışarı çıktım kırık bir bulutla yürüdüm,
hergün bir insana bakıp, yüzümü yere eğdim.
Her gün bir gazeteye boş gözlerle baktım.
Her gün birileri konuştu, onları dinliyor gibi yaptım.
Her gün bir kez “neredeyim” diye sordum kendime.
Her gün bir kuzey kışı indi içime.
Her gün karşımda duran fotoğraflarına baktım.
Bir kez öfkelendim, her gün bir kez sordum kendime neden bu kadar bağlandın.
Her gün adalet ve zalimlik üzerine düşündüm.
Belki de her şey. Her gün bir barbar, bir medeni ile gezdim sokaklarda.
Minareleri her gün sabaha ezan sesleriyle ben açtım.
Her gün bir perdeyi aralamaya çalıştım.
Her gün hiçbir şeyi anlamadığımı düşündüm, her gün her şeyi anladığımı düşündüm.
Güvercinleri yolculadım.
Her gün, günlere dayanamadığımı düşündüm.
Kitapları alt alta dergileri kıvırarak yan yana dizdim.
Ne idüğü belirsiz yerler benimle yürüdü.
Gördüğüm her “cümle” bana bir bıçak gibi battı, anlamadım.
Her gün bir taş parçası söktüm içimden.

Her gün uyku beni koynuna alsın diye yalvardım.
Her gün, gün bitiyor gece bitmiyor dedim.
Her gün işlerin beni avutmadığını gördüm.
Ayrılık günlerini sonradan niçin bir sisli perde gibi hatırlarız diye sordum.
Öfkeni unutma dedim kendime her gün, unutursan düşersin dedim.

Her gün en az bir saati ayakta durmaya, dimdik durmaya ayırdım.
Her gün ömür sözcüğünü bir kez kalbimden geçirdim.
Her gün ömür sözcüğü kömür gibi çınladı içimde.
Her gün sana içimden bir kez “sevgilim” diye seslendim.
Her gün sana bir kez “zalim” diye seslendim.

Her gün, yan yana oturup birbirine dikkatle bakan iki yaşlı kadını düşündüm.
Her gün o kadınların bu fotoğrafı yırtıldı dedim.
Her gün “ah” ettim bir kere, bir kere o ahı geri aldım.
Her gün “yol arkadaşım” dedim, kahırla kapladım sözlerimi.

Her gün acını tattım.
Her gün unutmak için değil, unutmamak için ağu kattım kalbime.
Her gün insan olmak ne çok kusur içeriyor diye düşündüm.
Her gün bir kilidi açmaya çalıştım. başka bir şey vardı, başka bir şey;
ben sana dünyanın değil yer yüzünün diliyle seslenmiştim.
Çile nedir, günah ne? Bana ne bunlardan.
Dünyanın merkezi sendin her gün ben senden uzayan uçsuz bucaksız bir kara.

Karrrrrrrrrrraaaaaaaaaa.”

Y’ol / Birhan Keskin

Uyuyorduk

2012-03-04T13:41:00.000+02:00

Sayfalar boş kaldı…
Kitaplara
Omzumuzda boş sayfalar
Bıraktılar.

Uyuyorduk, sanki… Gözlerimizi kapatıp ve yastığın altındaki ele, kola, kokuya sataşarak /bulaşıyorduk kendimize. Bunu yapıyorduk eskiden. Ve neden sonra… Yapamadık. Bunu bir daha hiç aslında… En son gecenin ensonunda, unuttuk. Beceriksiz yapıyordu bu bizi… Dalına uzanıp bir elmanın, yaprağına alışarak yerlere düşmeden hiç. Uyanıyorduk. Yanağımızda izi, yanağımızda isi.

Sis dağların doruklarından
Apartman boşluklarına
Dolacak.

Göz gözü görmüyor, göz göze bakamıyor. Günah, ayıp ya da daha nesi… Gazabın üzüm bağlarına gidelim… Bütün derinliklerin. Bütün elma şekerlerinin… Bütün ay dedelerin… Prenslerin ve demirden pelerinleriyle o efendilerin… Hepsinin. Hiçbir yeri. Senin gözlerin.
Benim ellerim.

Zamandan bahsetmiyorlar. Zamanın hiçbir anından bahsetmiyorlar. Bir cinayeti işleyip, bir bıçak bulup/sırtında Atlasın ve bunun otopsisini yapıyorlar… Zamandan bahsetmiyorlar ve bu yüzden hiçbir kimseden, hiçbir şey bilmeyerek. Ölüyorlar içlerine. Tek başına /uyuyup tek başına uyanacaklar yine. Aralarındaki kudretli nefret sadece dokunmalarına izin verecek, maddenin, etin ve kokunun.

İnmysleeping…
Sesi tiz ve boğumtrak
Baharın/kokusu…

Korku kayalıkları bunlar canım, derin orman ulumalarının yol bolup bir zaman ilerlediği… Bunlar, çelimsiz seslerin kulaklarımda çınlayan sesleri. Yaşam/. Cüretli defterlerin kayaya bulaşması ile dönüştü. Ömür - e. Sayfa açıyoruz omuz hizalarımıza/ gözlerimizle onaylayarak. Beceriksiz parmak işaretleri bunlar. İşaretin ve ortanın içine baş. ..

Ve kesilmiş bir söz kadar
Ve ağırdı.
Bir daha hiçbir mısra başlamadı.

Pazar Sineması

2012-03-04T03:47:00.000+02:00

hayata dair rastlanılmaz aforizmalarla dolu bir film...

black.

past perfect. II. kuklasandığı

2012-03-03T00:22:00.000+02:00

doğru olduğuna emin olduğu şeyi yapıyordu.
bunu hep yapıyordu...

dünyanın diğer ucunda, şuanda son aborjin öldü... tanrıya inanmıyordu. allaha da... bunu öğrenmedim herhangibir alt yazıda. hissettim. öyle bir şekilde de ifade ettim. canım istedi yani en basitinden, panik olmanıza gerek yok. kaplan yavrularının bir birini ısırırken çekilmiş videolarına olan ilginin haber bültenlerine kadar etki yapması. ofset matbaalarımızı da açıklamaz zaten. haklısın. hep! güya haklıları. en doğru bildikleri şeye inanıp ve onu yaşayarak. ölecekler den bahsediyorum. şimdi de... yani kendimden. yani sadece kendimden. ne kötü bir roman değil mi? hep yazarın kendisini ALTması. ah! şairlerin polisye roman yazan ülkemin. en güzel kızlarını bulup tek tek öldürdüm de ben. sonunda sen DAn DAn şakaklarımdan gelip sıktın! öyle mi?

marco dövmeli kızı arıyorum ben
bir kıta ya da tek bir kara parçası bulamayan

muhteşem bir dümene çomak soktun öyle mi? yakaladın yani suçlarımın üstünde ve ben kime neden öyleyse tövbe ettim. hayır. elbette istemiyorum artık bir cenetti. defolup gitmeliyim. bazen ben bile katlanamıyorum evet kendime. ve sabır. bana ait bir denklem değil... bana ait olan gen/ neden nerede nasıl. niye... ruhumuz/ yok canım. varsa eğer göster bana... ellerini kaldırıp.
neden karmaşık değilim ben. imgelerim neden yok. neden uyuyayamıyorum bir tek ifade biçiminin kökleri için. sıfat demeliydim evet bende belki de. yalan. ne bir zamir nede özne açıklayabiliyor seni. şaşırıyorum ben de. inan ki. çok...

omzunda notalar taşıyanı arıyorum!
bekletilmiş bir ıslığı tutuyorum içimde...

kocaman bir ağaca yaslanacağım kocaman ve büyük ve dalları ve yaprakları alnımı ve aklımı kaplayacak. sırtımı yaslayıp. ağzımda kemireceğim kopardığım parçalarını. ufukda ilkindi alacasına karışacak bulutlar... ben orada öylece olacağım. hep. ne huzur... ne tuhaf bir mutluluk... sanki uzaklardaki çalılıklardan bir serçe havalansa / karışacak bütün renkler bir birine... kemiklerim ısınıyor. sana dair yaptığım herşeyde. tutuşuyordum demek. demek... anlıyor musun beni? hayır bunu elbette istemiyorum. kendine söyleyebileceğin en büyük yalan bu olurdu... ve elbette bu tek doğru demekti. yersiz yurtsuz olanlar var. komik değil ve çok hazinde... hangi yanına ağır gelse gövdesi/ o tarafa gömülenler. bütün kemiklerimi tek tek saydım. ruhum eksik! bunun hesabı sadece kalbimden sorulacak...

alem çarpıyor bir aleme
öyle ya... herkesin aklı ayrı...

kafamı sürterken kafana/ saçların mı kokuyor yanaklarım. yanaklarım mı kokuyor saçların anlayamadım. bunu düşündüm sadece... bir alem/ çarpıyor başka bir aleme... binalar bir birine giriyor sokaklar karışıyor. gök yüzünden anlaşılmaz bir ses duyuyluyor yer yüzünde ve güneş batıdan doğuyor. inan mıyorsan bana perdeyi çek. tülü kaldır. parmaklarına en çok tüller ve tütsüler yakışıyor. kendime biraz ara verip/ uyumalıyım.

yaşarken savaşıyor insan
kalkanı kaldır
silahımı çektim.
kapatacağımgözlerimi....

yeme ni.

2012-03-02T01:02:00.000+02:00

yakılan sayfaların
sahibi/
gökyüzünden bir ses.
seni duyuracak yerin
yüzüne...

korkmaya tahammül etmekten yorulduğumu biliyorum...
korkuyu hissetmekten, öylesine iyilikler çemberinin sarıp sarmaladığı günlerimin/
ecele çelme takan çocuk şaşkınlığı... biriktirdiğim hayretler.
cebimde, iç cebimde... yüreğimin hemen üstünde.
eksik diyor... eksik... parmak izlerin.
dokundum oysa sayfalara ve yanıp küle döndüler... diyorum.
bunu başka kim biliyor/ başka kim?
unuttun/ mu gözlerimi.
gömülüp denizlere içine battım.
diken/diken...

bir iğne
deliğinden geçen nefes
gibi/
batıdan bir gün güneş doğacak

ellerimin arasında tutttuğum ateşin yakıcılığı,
kor değil canım.
öyle bir taşıyorum ki
içimde tufanlar kopuyor.
nuhun çocukları serpiliyorken yüzüme
bir bir.
kalbimi sorguluyor. kalbim.
emin misin sabrından.
diyemem ki.
çöl aşıyorum ve dağ deliyorum
hiç vazgeçmiyorum inandıklarımdan
duyuyor musun beni?

gördüğüm şey
sende gördüğüm şey
o benim

benim o.

gürcan Abisi olan adam V.

2012-03-01T15:10:00.000+02:00

- hey kalk!
- ah... yine mi başladık var oluş sendromlarına
- kalk lan kalk haberim sağlam
- ne oldu lan uzaylılar mı geldi yoksa mehdi mi çıktı ya da tl nin yeni simgesini sen mi çizdin?
- yok be oğlum nişanlandım...
- ah... kiminle lan
- kiminle olacak olm avm deki kızla...
- nişanlına böyle mi diyorsun
- evet ne olacak ki
- hiç. a.q hiç olacak...

düğün de haziranın ayında herkesi davet edeceğiz tabi.
söz...

hatırladığım ve beni hatırlayan en eski arkadaşım nişanlanmış oldu.
onlar çıktı tahtavareline
bizde salanalım salıncakta...

buda sana mavi gözlü dev...

for you

2012-02-29T20:39:00.000+02:00

terapi şarkılar...

Zaman Ağacı

2012-02-29T16:11:00.001+02:00

- gerçekten anlamıyorsun...
- gerçeği de anlamıyorum
- bu bir gerekçe olamaz
- itiraz ediyorum evet.

çok sonra, artık kendi kendime kaldığıma emin olduğumda... bu hastahanenin duvarları arasında permaklarımı sürterek dolaşıyorum camlara... biraz kış yeterli, biraz bahar ve yaz... bu sonbahar... hani damarların köklere dolaşamadığı ve köklerin damarlara ulaşamadığı... bir kaç yaprağın habersiz savrulmasına neden oldu belki de. Tüm bunlar böyle oldu sadece ve camların ardında tipi şeklinde yağan kardan sonra hep güneş doğdu. şimdi demek ki, kurtların inme vakti... Binanın etafını demir korkuluklarla sarmaları iyi bir fikir elbette ancak, ölüme mani olabileceğinden emin değilim... herhangibir nedenden gelip bulacaksa terapi halindeki ruhları... buda benim terapim. parmaklarımı camlara sürmek, buharlı camın yüzünde dört parmak izi bırakmak ve iz bıraktığım yerlerden dünyamı izlemek. bahçenin en uzak kıyılarından havalanan rüzgar yağan karı bir sarmala çevirerek sürtüyor toprağın yüzüne... herşey bu kadar net...bulanık olsa ne olur sanki... görüş mesafemde irazcık azalma olsa; bir sis perdesi göz bebeklerime inmiş olsa.... o zaman karanlığın içinde kalıp. şimdiye kadar gördüklerimi tekrar tekrar yaşamaktan başka bir seçeneğim kalmaz değil mi?

tıpkı hayatın kendisi gibi... yan oda da bayan Doris kalıyor, pollonyalı bir katolik, bazen iştahla gülüyor ve bazen ümitsizlikten kaldıramıyor başını... unutkanlık hastalığı... bu yüzden sürekli kimyasal ilaçlarla tedavi görüyor ve bazen satranç, kağıt oyunları ve matematikle yardımcı olunuyor... aklına... rakamları ifade etmek diyor bayan doris; sizin kendi halinize yaptığınız en iyi şey... bir iki üç, diye saymaya başlayarak nereye varacağınızı bilemezsiniz. ancak saymanızdaki inat ve tutku bir kere onları telafuz etmeniz bile onlarla da yaşamış olduğunuz gerçeğini sunar. ve başka bir zamanda başka bir yerde başka birileri de aynı rakamları kendi kendilerine tekrarladıklarında sizide ifade etmiş olurlar... böylesi uzun konuşurken susup karşısında çayınızı içmelisiniz... çok nadir konuşur... eğer yankımıyorsa dizlerinden ve ellerinden...

- günaydın bayan Doris
- günaydın... dizlerimden sıkıldım taşıyamıyorlar beni ve ellerim sizce çokmu kurumuş
- bakmama izin verin o halde...
gülümseyip nazikçe öptüğünüzde gülümseyip utanır. bayan Doris...

Dağları görebilmek mümkün değil böylesi karlı havalarda... dış bahçenin demir korkuluklarından sonra uzanan kır yolu sizi küçük sakin bir göle götürür... baharın en güzel ışıkları o zaman gelip sizi bulur. yine de umutsuzluk içinde yaşayan insanlar için başka hiç bir iyileştirici değildir. köklerin dallara ulamadığı zamanlarda/ dalların köklere dolaşamadığı zamanlar başlar... bilirsiniz, sonbahar gibi ve ayrılır bir kaç yaprak ve savrulur rüzgarın hışımlı sesiyle... uçmaya heves etmiş kaç yaprağın bunun sonunu kuruyup parçalanmak olarak hayal ettiğini düşünüyorum. dizlerime bakarken, yatağın köşesinde ve yaşım ellibeşi bulmuşken... yaşadım dünya üzerinde diyebilmenin bir yolunu bulamadım henüz ama... günlerin gecelere ve gecelerin günlere kavuçması kadar sıradan gelebiliyor pek çok şey. mesela ilaç tepsisi ile gelen hemşire Matilda, güzel gözleri ile... Bay Russel ilaçlarınızı almalısınız... demesi bile yetebiliyor. bir an yaşadığımı hissetmeme. İlaçlarımı almalıyım. Kimyasalların beyin sıvılarımı düzenleyeceğini ve böylelikle mücadele ettiğim düşünce bozukluklarının iyileşeceğini ummak. komik geliyor bana... unutalım bunu. bunu unutalım...

tırnaklarını sırtıma geçirmiş bir kadın/ gibi hisediyorum yaşamı yani tüm yaşantımı... bir an kurtulup odamdan, bu binadan, beyaz duvarlardan, karlı bir günden ve demir parmaklıklardan çıkıp gidebilir miyim diye düşündüm... hay... ihtiyar seni... nerelere? belki doğduğum topraklara ve hayatıma tırnak izi vurmuş herkesi tek tek bulup... daha ölmediniz mi? diye sormalıyım... bilemiyorum. bilemiyorum bu ilaçlar uykumu getiriyor. bilemiyorum...bu duvarlar beyaz bir renk olmakdan çıkıp grileşince ışığı kapatıp perdeyi çekiyorum dışardaki karın ışığı yetebilir belki bilemiyorum. görüp göremediğim her ne varsa bu oda bu şiltenin üstünden karanlık köşelerine kapadığım gözlerim. içime açılır belki bilemiyorum. bir gün uykumda ölümün gelip beni bulması için kar altında kalmış bir kış gecesinde çıkıp dışarıda uyuyabilirim... bu bir intihar sayılır mı? bayan Dolaris, insanın kendi eliyle ölümüne karşı... Tanrının yer yüzündeki herşeyin sahibi olduğuna emin. Ve cennetin kapılarının açılacağına inanıyor durmadan... Ben neye inanıyorum... İlaçlarıma yahut pencereden izlediğim karlara mı? Ve eğer böyleyse hapı yutmuşum demek ki... Cehennemin dayanılmaz acılar var eden bir köşesinde sızlanarak yaşamam gerekecek sonsuza kadar. ve hayatım sanki zaten böyle... Bunu anlatamam unutalım. unutalım bunu anlatamam...

küçük kasabamızın güzel kızı Emanuel, pembe yanaklı ve simsiyah uzun saçlı... bir gün kaçıp gidecektik onunla amerikaya, hitlerden uzak ve stalinden uzak... savaşlardan ve kıyametten uzak bir yer bulup memnun olacaktık bir birimizden... ırmağın kıyısına kadar yürüyüp ellerimle beline dolanırdım. soluğu kesilirdi korkan eteğinin dizinin altındaki boyundan dolanarak çıkardı parmaklarım yukarılara... serinleyen bir yürek yangını. daha fazlasına gerek yok. elma bahçelerinden dönerken ırmağa kapılan ve boğulan bir kadın cesedi. hatırlamanın bir suç, bir ceza gibi verilmesi bu yüzden belki de. benim için en azından. durmadan hatırlamak, bıkmadan hatırlamak ve hiç unutmamak. bütün ayrıntıları bütün renkleri ve kokuları... ne yaparsın bazılarımız böyle yaşıyor. ve bazılarımızda kontlarla birlikte... düşes olma hayali kuran kaç hizmetçi kızın zorla tecavüz edildiğini düşünüyorum. hemşire Matilda eklıma gelince... ne büyük bir şansızlık benim için artık ihiyarlamış olmak. ölüme yaklaştığıma inanıyorum. ölümle yaşayıp ve şimdiye kadar neden ölmediğimi düşününce... bir kararsızlık belli ki. hayatla alıp veremediğim herşey. eski bir kemancının artık tellere dayanamayan parmaklarından ibaret herşeyim. ellerimi sıktıkça. bunu unutalım. unutalım bunu... hayatla aklıma bulaşmış olan herşeyi belki o zaman sıkılıp kendimden gidebilir ruhum uzaklara...

/o.o.k

2012-02-29T00:17:00.000+02:00

bu dünya...
ve benimle alıp veremediği bir şey yok...
galaktik yoğunluğunun içinde savrulup duruyor
başlangıcından/ sonuna doğru...
sonrası?
kim bilir...

bu dünyanın günümüzdeki insanlarla sorunu yok.
tek tek onlara özel olarak uyguladığı bir plan
ya da komplo teorisi yok.
dönüp/ dönüp duruyor işte...
boşluğunda.

ruhu / aklıyla barışık yaşamaz insan
aklında hep bir piçlik bulup
gider mesela yeşil türbeli kentlere bile...
ya da bulutların üstüne.
kalbin sahip çıkmadığı bir akıl
yapabilir bunu

bu dünya... kimse sırtında taşımıyor
önemli burası
atlas vazgeçmedi çünkü hiç yaşamadı
bu dünya... kimse dibini bulamadı
bu dünya kimse bundan kurtulamadı...

uzaya kaçmış bir astronot cesedi
uydularımı parçaladı
sinyal alınamıyor.
duyularımdan.
bunu
dünya yapmadı
o zaten vardı
ve ben içinde
üstünde ya da altında
değil.

tam içinde.

benim dışımda ki kim?

akılbağım

2012-02-28T19:00:00.001+02:00

adam tutup kafasını taşlara vurmuş...
yanağında gül açılmış.
yani o kadar net...

şiirlerini erimiş çikolata paketlerine yazan o adam
ve tam bir ataerkil!
ve ilim kesinlikle çok ilkel

vizigotların ve iskoçya
dağlarına yürümesi
kadar
gerçek olur

davudun kırıllığınıda
masal diye anlatanlar...

kasetin vardı,
anlatma!
ezbere biliyorum...

şubat...

2012-02-28T01:09:00.000+02:00

kar yine yağdı........
belkide bize bahar
yakışmıyordur.

sen orda öyle
ben burda böyle

güze hep aşina olan
bir hevesle yaşama
tutununca.

ne dal yeşeriyor
nede bir kök
derinlerine yerleşebiliyor.

kesip sözünü/
dudaklarından
öpeceğim.

inan bana.
yoksa bahar gelmeyecek.......

bumarank

2012-02-26T21:05:00.000+02:00

bir birinden ayrı iki bumarank...
fırlatılmış bir yer küre
ve elips...
aramızda...
durma çarp. durma...

havaların; rüzgara ve rüzgarın buluta
iki büklüm... dolaştığı zamanlarda
kollarım kırılamıyorsa
omuzlarında
bir vurgun/ yemiş say
derinlere dalmayan gözlerim

toprakların; yağmura ve yağmurun ciğ tanelerine
dönüştüğü ayazlar...
çarparken saçlarına
susup, kağıttan gemiler yapıyorum
denizlere varan ırmakların
koynuna salıp
rıhtımlarımda bekliyorum

dar geliyor
belki de içime
dünya...
nereden biliyorsun
sığdım avuçlarına
ve bulaştım
sen dokundukça aklına

gel,
bir virgülü silelim zamandan
uzayan bir cümelenin
sonuna
bırakıp noktaları
çekelim/ içimize
gözlerimizi

bir rüya bulacağım
köşeyi dönmeden
ve bir uçurum
gel
uçalım butların arkasına
yıldızların içine dolan
çocuk gözleriyle

ya da bırak...
sarmaş dolaş uyuyalım...

Kadın Oyunu

2012-02-25T13:45:00.001+02:00

"Unutma. Gördüğümüz
bu manzarayı unutma, ruhum...
o güzel tatlı yaz sabahını... "
yolun dönemecinden yuvarlanırken... "
taşların saçıIdığı bir yatağın üzerinde
iğrenç bir iskelet... "
havadaki bacakları
aynen ateşli bir kadın gibi... "
gördüğümüz manzarayı
unutma ruhum... "
o güzel tatlı yaz sabahını... "
yolun dönemecinden yuvarlanırken... "
taşların saçıIdığı bir yatağın üzerinde
iğrenç bir iskelet... "
havadaki bacakları
aynen ateşli bir kadın gibi... "
ritmik hıçkırıklarının olduğu
bir pınar gibi... "
boyunca akışını, uğultu sesini... "
açıkça duyabiliyorum, ama yarayı bulmak için
boşuna vücuduma dokunuyorum... "
ben kendi kalbimin vampiriyim... "
hiç bitmeyen kahkahaları yüzünden ayıplanan,
artık gülemeyen... "
büyük serserilerden biri... "

...bu kavganın kışkırtıcısı sensin.

"Sürekli her yanım
şeytana hareket ediyor... "
... sanki hissedilmez hava gibi
etrafımda yüzüyor... "
... onu içime çekiyorum
ve ciğerlerimi yaktığını hissediyorum... "
... ve onları sonsuz arzu
ve suçla dolduruyorum... "
"Yine de tüm bunlar senin... "
.. kıymetinde değil, Jill... "
... bu ruhumu sokuyor ve
onu sersemletiyor... "
... ve onu acımasızca döndürüyor... "
... yuvarlıyor, bayıItıyor
yeraltı dünyasında!"

...bu kavganın sonucu sensin

kuşlar meclisi

2012-02-24T19:10:00.001+02:00

kuşlar meclisi toplandı,
- acaba ne yapsak?
kendini ısıtan bir güneş vardı
o da şimdi saklandı bulutların arkasına
kuşlar meclisi toplandı...
(acaba şimdi ne yapsak!)

sanıyor ki insan, bütün adresleri kaybolunca gözden; bir serap gördüğüm herşey...
toprak, taş ve o ağaç.
avuçlarından daha büyük yapraklarla karşılaştıkça/
çocuklar en çok seni soruyor? haberin bile yok...
avuçlarımdan daha büyük olunca boşluklar.

gel.
tarih öreyim sırtına/ koluna ve kanadına
meleğim...

inan, insan bütün adresleri silince insan olmaktan vazgeçiyor.
kimi gömdüysek toprağa; felsefe mesela ya da tanjad
söz dinlemeyen çocuklar yeşerdi.
dünya. seni/beni kandıran bir plak
farzet. çektik uçurumun kenarına
ay ışığını bekliyoruz...

ya da
gel gidelim

- onlar korktular...
- karanlıktan.
- haklısın...

kaçmayacağız
tek bir geri adım yok aşktan yana
kaçıp.
saklanmayacağız içlerine bizden korkmuşların
bu yüzden/
dilersen öl.
sık kafana! ve bitir sonsuz bir çınlamayla son sözünü
ve eğer buysa.... gel gömül omzuma.

toprağı kazıyorum çünkü
aklımda hiç bulunmadık fosiller
hiç yaşamamış sözler
ve hepsi helenin o piç çocukları

bırak... konuşmayalım aramızda kalsın
bu hesaplaşma.
kaçmayacağız. ne bu gün ne de yarın çünkü
en çok kendimizden.

havaya düşen cemre/
bırak dağılsın yüzüne...

kuşlar meclisi toplandı
gök kirli bir mavileğe dönerken
ve bulutlar elleriyle kapatırken güneşin yüzünü
- acaba şimdi ne yapsak?

battı ve azgın sularına gömüldü
göç edilecek o son yer
kaldık. cebirTen den
kapıyı çal içeri gir
- bir karar verildi çoktan

kanat istiyoruz...
savaş hemen şimdi başlayacaksa...

uçmaların dilinden anlayanların
vuruldukları,
bu sevda...
bu iki eli kanda boğazıma yapışan
bir tek.
seninle benim aramda.

kuşlar meclisi toplandı
anka yok ve ebabiller çöllere göçtüler
mu kayboldu gözden
atlantis kavrularak gömüldü sularına
yanağımıza dokunmak
yanaklarımıza.
unutma bir tek bu yasak.

söz düşerken üstümüze
ete ve kemiğe bürünen söz
ne istersek o olacak

- toparlan bahar geliyor
- yani aşk
- haklısın...

onurorkunkara

2012-02-23T15:24:00.000+02:00

ne yapamayacağını biliyor musun "dedi...
...

cevap vermemelisin zaten hiç yazılmamış bir mektuba, açık kalmış bir kapıyı kapatmamalısın. odalardan odalara ağrısız varlığını taşıyıp, sonuçsuz hesapların içinde kaybetmelisin mesela aklını... daha estetik yapar bu seni. daha az gülümsemiş olmak ve bakışındaki tuhaf duygu, saçlarını düzeltmeyi emrediyor muydu sana? yapmamalısın bunu mesela, dağınık odalara saklanmış bir nesilin tam ortasındayız. bize ait olanlar çok uzak. pazar günlerinin banyo ve ütü kokoları, haftanın konseri yada bir western film... seninle yanılmış bir darpenin içindeydik, bütün sorulmuş soruları ezbere yemin törenlerinde sakladık önce arka cebimize sonra bir mitingte düşürdük. bulamıyorum ben halen daha... malumun olsun.

denklemler kurmamalısın olasılıklı açıklabilinen her şey için, nelerde diyorum ben... soyut matematik ve "Empyrium" nöbetleri gibiydi... astımlı gençlik yıllarım. çilli ve saçlarıyla hep bir alıp veremediği olan, bariz vişneçürüğü rengindeki kanım, nabızlarımı yokluyordu biliyordum bu yüzden mavi kadar net şimdi. tüm yabancılaşmalarım. eko sistemin içindeki tutarsız yerim av ile avcı düzeyindeki paradigmaya sığamadı sanki. ve egemen sınıflar çarpsınki beni, değiştirmedim hiç zaten oluyor / olan hiç bir şeyi... yinede küsebilir çocuklar kırılmamalısın bu yüzden, martılar çöp toplyabilir mesela büyük köprülerin dibinden, sular akmaya bilir. korkma, temizdi ellerimiz kan kadar berrak üstelik. kimse göremezdi bu cinayeti... sustun, çevirdin aklını, gözlerini... kendine çekidüzen verdin ve bir kapı aralığından bir apartman boşluğundan / düşürdün beni...

acı çekmeyeceğini düşünmemelisin, basit bir sonuç olarak yaşadığını hatırlatacak sana. bana yada diğerine... ortak ilizyonlar görme çabamızdaki bilinç altı/safı bir güdü işte, rüyalar kişiselleştirilmiş bir balta! alfa omega ve bilemediğin artık kaç çeşit foton kuşağı varsa, soktuk içine içimizi, güya enerji yoğunluklu var oluşlar, güya tibet, güya son baharda taksim... güya nirvana... masal ülkesi ve çok tanrılı dinler kadar rahat sevişelim eğrilerimiz düz hatlarla koruyordu sınırlarımızı. hiç bir deliğin/ bir diğerinden daha derin değil! gözlerim bile... abartıyorum sanırım öfkemi, katılıyorum çok oluyorum bazen kendime bile... böyle anlatılmamalı aşk üstünde meşk dizelerine öykünürken/ böğürürken yani, steril bir eldivene sürtünen dudak kadar iğrenç tanımlarken. tam da şimdiyi/ tamda şimdi, bütün bunları unutmayı düşünmemelisin.... otoparklar bu yüzden sadece otoloların, kızmamalısın evet. biraz azot daha çek içine ciğerlerimden, ensemi ısır! tenimi yokla, acı/ acıma/... ormanlardan hiç çıkmadık biz! öğrenilmiş duygular ve herşey aslında. kim binaların görkemli kuleler olmadığını söyleyebilir ki... orta çağ kadar feodal bağlıyorum kendimi. elimde bir orak bile var. dilersen o kapıdan bir daha gir (!)

izlememelisin gün doğumlarını artık, kedilere kırıntılar biriktirmemelisin, kalabalıklar içinde daha kalabalık/ duvarların arasında daha duvar/ daha ilkbahar... ve yaz... hatırla, dönüyordum kendimden, terlemiştim üstelik sen saklanmıştın ışıksız şehirlere ben gölgeler topluyordum... yeniden şimdi... torbamda üç din ve çok eski diller, aramıyorum yani! bulmayacağım yani! merak etmeyeceğim üstelik 'kaç melekli ellerin'

... birazdan kalkıp kahve yapacağım... pencereden ışıksız bir kenti izleyip şuan ne yapmam gerektiğini, şuan ne düşünmem gerektiğini, düşüneceğim...
yağmur yağıyordu, ıslandım... saçımın köşelerinden yüzüme damlıyor ve ben bunu hisediyorum... ve zaten bir renk böyle silinir... biraz daha şimdi... her seferinde biraz daha...

/o.

Suç ve Ceza

2012-02-23T14:56:00.000+02:00

(...)

bir süre dışarı çıkmamaya karar verdim birkaç gün önce stratejik
nedenleri var retina tabakalarının belleğinden silinmeliyim yeniden çıktığımda
dışarı çıkmış olmam bile çökertmeli onları ayrıca kuvvet komutanlarımla
toplantı yapıp taktik belirlemem gerek ben sabırlıyım beklerim beklemem
gerekirse çıldırtıcı bir güç olabilir bu hiç bir şey yapmadan yalnızca
dayanarak karşısındakinin yorulmasını bekleyerek muhammed alinin yaşlılığında
uyguladığı taktik ama benimkisi kondisyonumun ayak oyunu yapmaya yetmemesinden
değil gerçi çok da riskli olabiliyor bir keresinde bir hiç için resmen bir hiç
için gülmek gerek değil mi nisana kızıp kendimi tuvalete kilitlemiştim çok çok
kızgındım nisanın da annesine gitmesi gerekiyordu tamam dedim o gidene kadar
çıkmayacağım buradan inadımla alt edeceğim onu suçluluk duygusuyla boğulacak
oturdum çıkmam için yapmadığını bırakmadı bağırdı çağırdı tehdit etti içerden
şangırtılar geldi sonra bak bunları yırtıyorum diye üzerinde çalıştığım
projenin ilk sayfasını attı kapının altından yırtılan kağıt sesleri duymaya
başladım blöf yaptığını biliyordum buna cesaret edemezdi çünkü çok daha kötü
olurdu o zaman ama yine de sinirlendim. tek kelime etmeden bekledim kapıyı
yumrukladı tekmelemeye başladı çık diye bağırıyordu sürekli sonra gitmiş
numarası yaptı sokak kapısını çarparak ama gerçekten gidebilmesi için asansörü
çağırması gerekiyordu ve asansör çalıştığında tuvaletten duyuluyor yani
anladım gitmediğini güldüm küfrettim tamam dedim görelim bakalım sonra evdeki
bütün anahtarları toplayıp denedi hiçbiri açmıyordu ama sonra aşağıdaki
komşuya gidip ondan anahtar toplamış gene açamadı bir ara pes etmiş gibiydi
kapının önünde oturdu sifonu çekmeyi düşündüm o konuşurken ama bunun nisanı çok
incitebileceğine karar verip vazgeçtim yumuşak bir sesle konuşuyordu haklısın
kızmakta dedi hata ettim özür dilerim bağışla beni ama senin bu yaptığın da
ayıp abartıyorsun dışarı çık yüzüme bile bakma hiç konuşma yeter ki çık ben
hemen gideceğim biliyorum gitmemi istiyorsun belki beni görmek istemiyorsun
bir daha olur giderim ama çık oradan hadi dedi ben hiç konuşmadım çıkmamı niye
istediğini çok iyi biliyordum direncimi kırmış olacaktı gedik açmış olacaktı
ve kadınlar bunu çok iyi bilirler bir kez gedik açabilirlerse kazanmanın
tümüyle kazanmanın çocuk işi olacağını kaya da olsan ufak bir deliğe biriken
su gibi donar çatlatır genişler daha çok birikir yeniden donar çatlatır
genişler bir de bakmışsın ki kum ilkokulda öğretirler bunu hayat bilgisi o
yüzden hayır dedim. bu kez ben kazanacağım sen gideceksin ancak o zaman
çıkarım beni ezmene izin vermeyeceğim ses çıkarmadan oturdum bacaklarım ağrıdı
yıkandım çeksem mi diye düşündüm yapacak iş olsun vazgeçtim sonra ne bileyim
çıkıp kurulandım yeniden oturdum klozetin üstüne hava kararmaya başladı
saatler geçti nisan yeniden denedi anahtarları keksin sen komşudan aldığını
anlattı anahtarları bak çık çık sinirlenmeye başlamadan söz gideceğim dedi
projeni yırtmadım deli misin yırtar mıyım şaka yaptım hadi çık özür dilerim
çık çıksana yeniden kapıyı tekmelemeye bağırmaya başladı dengesizsin sen diye
düşündüm yalnızca şımarıklık değil bu kafanda bir bozukluk var senin kalıtsal
bir şey belki de ailendeki herkes kırıp dökmeye etrafa saldırmaya başlıyor
sinirlendiğinde istediği olmadığında oysa en başta bu işi bu kadar uzatmayıp
gitseydin herşey çok daha kolay olacaktı ciddiye binmeden halledilecekti ama
şimdi saatler geçti sırf kazanabilmek için benim bu aptal ve soğuk tuvalette
saatlerce kalmama razı oldun hırs bürümüş senin gözünü düşünemiyorsun git
artık çıkmıyorum ben kapıya vuruyordu o kadar çok ki kırılacak gibiydi
arkasına dayandım daha az ses çıksın diye kırılmasını önleyeyim diye çok
vuruyordu sinirlendim bana vuruyor gibiydi Nisan git artık dedim ilk kez çık
öyleyse dedi kapıya dayandığımı farkedince altından su döktü çıldırmış bir
çocuk gibiydi tekmeliyordu korkmaya başladım gerçekten korkmaya bir insanın
gözünün dönmesi saplanması filmleri düşündüm kapıya dayanırken gerilim
sahnelerini ruhunu şeytana veren küçük kızın evde yarattığı dehşet kapı asla
açılmamalıydı vurma artık sokak kapısı çaldı o sırada alt kattaki adam çok
gürültü herhalde merak etti içerde çocuk kaldı kapıyı kırmaya çalışıyoruz
sandı nisan açmadı adam gitti biraz sonra gidince nisan yeniden tekmelemeye
başladı kapı kırılacak gibiydi o sırada kapının kırılmasına asla izin
veremezmiş gibi geldi haksızlık yapıyordu bana kullanılamayacak bir silah
kullanıyordu kazanmak için her yola başvuruyordu allah kahretsin eşşoğlueşşek
dedim içimden git diye bağırdım çık diye bağırdı tekmeledi kapıyı açtım
kapının karşısındaki duvarın dibine oturmuş tekme atmak için çok rahat bir
pozisyon ayağında benim pantalonum üzerinden atladım küskün suratının da
üstünden hep senin yüzünden der gibiydi kazanmaya beni sen zorladın mecburdum
evet kazandın ama bunu sana ödeteceğim dört buçuk saat içerde kaldım buz gibi
mermerlerin üzerinde ve sonuçta hiç hiçbir işe yaramadı kaybettim kazanmama
izin vermediğin için senden nefret ediyorum beni ezmeden duramıyorsun değil mi
odaya gidip giysilerini çantasını dışarı fırlattım geldi siktir git dedim
hınçla müziği açtım sonuna kadar salonda giyindi salonun kapısını kapatıp
giyindi sonra sessizce çıkıp gitti titriyordum kızkardeşini düşünerek çekmeye
karar verdim ama bu intikamımın acınasılığı boğdu beni ben olmak istemedim o
an içki aldım bakkaldan eve geldiğimde aptallığımın beyinsizliğimin
sınırlarını merak ettim şişeyi duvara fırlatmayı düşündüm ama yalnızca
düşündüm ben nisan değilim dedim kendi kendime galibiyetinin bedelini ağır
ödeyecek o suçluydu ve hesaba göre benim küçük bir galibiyet hakkım vardı ama
o bunu hiçe saydı zafer kazandı yanında kalmayacak ama ve ona benzemeyeceğim
ne olursa olsun koruyacağım kendimi herşeyden ama özellikle ondan.

(...) çok iyi hissediyorum kendimi bu titrek egzamalı köprü hala burada mı
inanılmaz herkes yiyecek satıyor yemeliyiz abonman satıyor şunu bunu herkesin
sattığı şey zamanı zamanını bir şekilde satmayana yer yok bu düzende haliçin
pis suları çarpıyor bir yanına altta bu öğlen saatinde bile bir sürü insanlar
var lokantaları saymıyorum gençlerin uğrak yerleri cafebar gibi şeyler komik
isimli yerler kemancı guitar doluşmuşlar herkes konuşuyor herkesin kafasında
başka bir müzik ama hoparlörlerden çıkan gürültüye senkronize olmuş bir müzik
neden en büyük sorunlar en sefil yerlerde ve en sefil hallerde halledilir
edilmeye çalışılır neden hep sarhoşken kaymışken cesaret arkadaşlar yesin
gözünüz bak şunlara peki neden varsın abi diyor biri diğerine neden burdasın
neden evrenin kıyısında köşesinde kalmış bu attırık gezegendesin bu senin
seçimin doğmayı sen seçtin annen senin doğmanı engellemedi o kadar başka bir
şey yapmadı neden içiyorsun neden doktorsun doktormuş inanılmaz derecede
kırılgan gözüküyor bacaklarına bakmaya korkuyorum sen inanman lazım öyleyse
senin için önemli olan ne düşünmek sevişmek neden önemli öğrenmek istiyorum
bunları neden ama soruları hep o soruyor iyi taktik oğlum git be vicdan mısın
nesin zaman değerli kronosun oğlu kim biliyor musun zeus ya başbakan
devletbaşkanı filan o sırada stand by me bitiyor ve carmina burana başlıyor
ayağa fırlıyor çiftetelli oynayarak yanında kızkardeşin olmasaydı sana
asılırdım çok hoşsun oysa kız kardeşim sandığı kız artık yanımda değil içerde
bir yerde kayboldu senin sevgilin var mı bu sırada tam etekli şapkalı küpeli
pardösülü şık bir kız giriyor ne işi var burada ama birilerini tanıyor köşeye
gidiyor gitar muhabbetine takılıyor katılıyor akorun bozuk olması önemli değil
çünkü duyulmuyor zaten köprünün üstünden geçen ağır arabalarla sarsılıyor
guitar kimse düştü mü suya daha önce ne kadar oynak sarhoşmuş neyse ki paltosu
çıkmış çekerek kurtarmışlar pis bir su biralar dökülüyor bardak kırılıyor ok
oyunu çocuğun uzun saçları tahtanın demirlerine takılıyor çıkmıyor irony of
situation insanlar gidiyor ama hep birileri geliyor kızın bir sevgilisi var
galiba adı özgür öbür yanımda oturan çocuğun adı da özgür bunların hepsi böyle
mi mahsus mu yapıyorlar kim kafasını daha uzun sallayacak yarışması ancak uzun
saçlıların katılabileceği herhalde kısayla hiç anlamı olmazdı rock raconu
beyin omletibaconlı polis baıyor mudur burasını ramazanda açık mıdır kimse
bomba koymaz mı cüzzamlıları tecrit mantığı mı kendi kendilerine kıvranıp
debelenip gebersinler diye mi ceberrut devletin eli ağır babalığı her gün
geliyorlar okuldan akademiden çıkıp her saat dolu mu acaba iki garson çocuk.
Hemen farkediliyor bir defa ayıklar sonra giyimleri ve ağızları farklı
bardakları topluyorlar ver oğlum bir bira daha. Ama rockçı çocuklar da yardım
ediyor hepimiz arkadaşız gemimiz battı ve bu filikada ne kadar zaman
birbirimizi yemeden durabileceğimizi hesaplamaya çalışıyoruz fraktellerle
gitar çalan sakallı müziğin susmasını fırsat bilip bağıra bağıra bangırdatıp
söyleyip çalıyor güzel giyimli kız demirlere oturmuş o da söylüyor genç ve
güzel bir sosyolog gibi fevkalade sivil bir toplum gençler konserlerde ritim
bile tutabiliyor büyüyünce adam değil mi bon yüzler bön bön şişiyor şişiyor
öpüşüyor insanlar bira kokuyor hertaraf üçgünlük bira leşi bu da köprünün
sakalı olsa gerek mea culpa yeniden başlıyor ikili bu evreni ben seçtim öykü
bu tanrıysan herşeyi bilmek zorundasın burada sigara içmek ne demek bilmen
lazım öykü bu öykü bu baba tamam mı büyükbabam da babam da ölümden korkardı
genlerine işlemiş korkmasalardı farklı olabilirdi belki şimdiçok düzayak
gelebilir sana diyor ve kızkardeşim sanılan güzel gözlü kıza sarılıyor
çocuğuna sarılan bir anne gibi sarıl banave gerçekten öyle bir ilişki var gibi
aralarında kızın yaşı onunkisinden çok küçük oysa ve bacaklarını kolaylıkla
kırabilir oğlum daha sert birşey yok mu soğuk olsun eyvallah saçlarımı okşa
dudaklarımı öp sarıl bana annem ol benim düzayak gerçekten kız denilenleri
yapıyor hüzünlü ve güzel gözler ama yine de alaycı ve üstün dizine yatmak
istiyorum sevişmek istiyorum arkadaşına bakarak ama hiç kalkmıyor artık
hatırlamıyorum bilmiyorum gözlerimin altı koyulaştıkça koyulacağım ölümüme
diyor çık şuradan. Çık artık yeterince kaldım göreceğimi de gördüm.

Cem Akaş (Düzyazı - Kısmi)
Kaynak: Suç ve Ceza, YKY

üçtaş.

2012-02-22T16:33:00.000+02:00

çeneni kapat!

ellerini sakla çeplerine...

bir sigara yak... hiç sönmeyen ateşlerine inat.

bırak tutsunlar gökkuşağını ellerinde.

vursunlar atları.

bırak.

dağılan bir uyku kalıyor gün ortalarına kadar uzanıp/ uzanıp gecenin belirsiz karanlığında etine dayadığın sabır taşlarının kırılan bir kemiğe işlemesi gibi. bulaşır ellerine hayatın bütün anlamları.

tutulan aydan habersiz kalınca insan, demek diyorum... demek, daha mühim kaynayan su, kirlenen bez ve yırtılan yüzlerin astları. üst kata çıkma denemeleri bunlar... bunlar sek sek oynayan çocukların bir birinden habersiz taş atmaları aynı kareye. tesadüf diyemez kimse. oluyordu... olması gereken...

büyük harflerin tuzağına düştüğümüzden beridir, acının dile kolay gelen mısralarını geveler olduk ağzımızda, yüzümüze basılan aferimlerden utanmadan. bir klip seçtik efkarımıza... ne keder. böylesi bir kader... gerçekle olan bir didişme bütün günlerimizden damlayarak yüzümüze bizi terk edip gitti bulutlarıyla çöllere... sanki bir yalandı. herşey. çünkü hiç bir şeyin gerçek olamayacağı fısıldanmıştı/ şeytanımdan kulağımın derinliklerine... orada vurdu, örse çekiç ve dağıldı uçurumlarımdan eğer susuz kalmışsam ölümden hemen önce... böyle bitiyordu demek. bütün duyguların en temiz soysuzu... öyle ya. aşk! piç bir duygu... sahipsiz kalmış ve evlat edinmeye çalışan tüm adaylarını tek tek boğazlayan. katil doğmuş. öldürdük. yani... aramızdaki tüm anlamı. bunu nasıl yapabilir bir insan bir başkasına. öğrenemedim...

unut.

aklında sakladığın en tiz kokuyu

gözlerini kör etti
ve filimlerini yaktı.
geriye bir tek
masalın ve rüyaların kaldı...

böyle oldu olması gereken belki ama... acemi bir kekemenin yüzüne anlattığı tüm bilgelik dehası tekrarları silmek. tuza ruh eklemek demek. kapıları sıkı sıkıya kapatıp. bunu teninde denemek. abartılmaz bir intikam. makul bir cesaretle yüzleşti. hepsi buydu... kemiklerini sürterken etine sana bulaşmasından korktuğun o zehir. sülfürü zorunlu kıldı belki de. ölürken bile. ölümsüzlüğe kavuştuğunu düşünen de kimdi? böyle berbat bir seneryo ile aldatıp kadınları ve hep o erkekleri o ayaz günlerde... kara/ batan jilet kesikleri. değil miydi nasılsa hiç ölmeyene sürtülen... gözlerime alışmadığım neyi sunabilir ki yaşam. gördüm. biçimsiz halleriyle tüm kutsal vicdanların dile hükmü yok. harflerce tökezlediklerini. ilk çukura devrile son gövdem. oldun benim.

burası kuyu yusufum...
ne bir rüya/
adı hayat olan
ne de bir ölüm/
sonrası yaşamla bağlanan...

aşikar bir düşme isteğiyle bırakılan halatlardan / sarkan sirk maymunları.
gibi/ gelip gözlerime dokundular...
kapalı ve kabarık saçlarımın içine dağılırken parmakları
anlatır gibi/ susup gittiler.

üç taş oynayan çocukların kaybettiği o alımlı kadim taş.
aramıza örülen bir duvar olsun.
eğer hayalinde kalmışsa tılsımlı bir yılandan öğrendiğin o son söz.

/o.

anka masalı

2012-02-20T22:25:00.000+02:00

bırak...
anlatma, bana ne yaptığını...

çocuklara yalan söyleyen bir iyilik meleği gördüm.
şaşırdım.
uyumasam bana da masal anlatır mı diye baktım
baktım/ki aynalarda silinmeyen soru işaretleri
tene çarpan sudan kalan buharın
yan etkileri.
sardım/ sarmaladım dizlerimi.
gitme! gitme diye sakın bir yere...
dönüp gelemiyorsun kendine.
içim de konuşan huzursuz bir ev kaçkını
saçlarını tarıyor ayna da
ayna aynı olsa da
ne saçlar aynı ne de yüzler.
defter sayfalarında ölü kelebek cesetleri taşıyanlar bilir
sayfalara sığan yüzleri.

katlayıp bir kenara koymak yetmiyor
susturmak için bazen kendini
bu yüzden yakarsın
bir köşesinden tutup çakmağı çakarsın
ve kıvılcımlar kaplar bütün sayfayı
derken defter de yanmış olur

bu böyle olur ama...
çocuklara yalan söyleyen bir iyilik meleği nasıl vurulur ?
sapanıma çelimsiz bir taş yerleştirdim sonra.
derken gerdim bütün gücümle
ve bıraktım.
aynı tek gözlü kadına/ yani o tanka yaptığım gibi...
taş/ öyle hızlı öyle hızlı ilerledi ki
lastik sapana çarpıp gelip gözüme vurmuştu
bunlar böyle olmuştu ama

çocuklara yalan söyleyen o iyilik meleğinin kanatlarına bir şey olmamıştı
bana da bir masal anlatır mı diye baksam da/ uyumasam da/
dizlerimi kaburgalarıma kadar yapıştırsam da
fayda vermiyordu.
bu bir yalandı.
hepsi...
herşey.

kaybolup gitmeliydim sadece
saplantılı düşlerimi çekip üstünden
rahat bırakmalıydım
böylede oluyordu

yok olmuştum.
gözlerimi kapatıp bir hayal dünyası kurmaya başladım
gökyüzü şelalerinin yer yüzüne bulut bulut damladığı
tam şelalenin ucundan bırakacakken kendimi.
verdim dilekçemi.
yokum bu oyunda diye.

nihayet bitmişti. hepsi.
bazen anlamak güçleşir herşeyi
birileri için neler yaptığınıza şöyle bir bakarsınız
ve kapıyı bir el hareketi ile kapatıp
çıkarsınız.

dışınızda.
sıfırdan bir hayat sizi karşılar aynı renklerle.
ve ne yaparsan yap
hepsinin aslında
bir benzerinden ibaret olacağını anlamışsınızdır.

bu yüzden sadece çekip gidersiniz.
kaf sandığınız dağların eteklerine
ankaları vurmak için sapanınızla.
/
bir yer altı masalıdır.
tek bir ankayı sapanıyla vurabilirse eğer bir çocuk
o artık uçabilir ankanın külden kanatlarıyla...

/o.

istifa

2012-02-20T16:24:00.000+02:00

" bozdun...
en iyi bitmesi, planlanmış
bütün.
hatalarının. oyununu. sen "
teşekkürederim.

işinizden istifa edin,
bütün adresleri silin...
sandığınız herkesi yok edin
bencil insanlardan kurtulun
şımarık çocuklardan uzak durun

ve uzaklara gidin.
güneş batıdan doğacak.
...

aklını en acı olana, en derine, en sonsuza atmışsan korkma. ne sessizlikten, ne dolunaydan, ne ölümlülükten, ne ölümsüzlükten, ne seslerden, ne gün doğuşundan, ne gün batışından. sakin ol. öylece dur. yaşamdan geç. kentlerden geç. sınırları aş. gülüşlerden geç. anlamsız konuşmaları dinle, galerileri gez, kahvelere otur- artık hiçbir yerdesin.
(tezer özlü)

sezar ölmeli

2012-02-19T02:40:00.000+02:00

sezar ölmeli

yaklaş korkma...
bir tek gece biliyor
kaçılamaz
karanlıktan.

elinde suya verilmiş
bir çelik olsa da
yaklaş

sırtımı emenat ettim
sırtımı/ sırtına.

bir tek sen korkmadın
yaşarken ölebileceğimden
yaklaş.
ölümü de sınıyor olsan da
damarlarında.

korkma. batan günün
düşe sapladığı hançerinden
bütün.
rüyalar sana varıyor.
yarım.
kalan aynalardan...

sezar ölmeli.

bunu sana anlatıyor
yüzüne dokunan damlalarıyla
gök yüzü.
ayaz/ közü kadar olunca
avuçlarının
sırtımda kapılar açılır içime
ve yarılır denizlerim

asanı taşa vur!
içimde bir füravun secde ediyor.

korkma yaklaş...
dizlerimin kenarından döndüm
gömdüğüm bütün ülkelerden
aramızda bir dağ şimdi
ufalanıp çöl oluyor

tenim/ içine çekti
tenini.

sen buna hançer de.
ben, karanlığın ışık anahtarı /dedim.

sapla durma...
sezar ölmeli.

Tuhaf Orkide

2012-02-18T01:55:00.000+02:00

- uyuyamıyorum...
- neden?
- bilmiyorum...

beni bekliyordu pembeduvarlı yatak odam, masadan uzaklaşamaya çalışırken oldu/ olmasıgereken
ve döküldü su saksısındaki tuhaf orkide... iyi anlaşamıyorduk ama böyle dökülmesi de rahatsız etmişti
vurdum! duymaz... olamazdım. mutfaktan kağıt havlu ile masayı sildim önce sonra tuhaf orkideyi alıp vazosuyla birlikte
beraber mutfağa gittik. bana mı kızgınsın/ diye sorsamda konuşmazdı tuhaf orkide.
bir kere sesini duydum. o zaman da uyurken yanı başımdaki masanın üstündeydi bağırdı bir sabah...
/kuruyorum kör müsün/
hemen uyanıp su vermiştim serçe parmağıma izin vermişti yaprağı ile oynamama...
vazosunu su doldurup tuhaf orkideyi yerine / yurduna yerleştirip...
başka bir arzunuz? / diye sorsam da konuşmazdı tuhaf orkide...

beni bekliyordu pembeduvarlı yatak odam, bu sefer başka hiç bir kazaya neden olmadan
artık uyuyabilecektim. insanların uyanıkken geçirdikleri bütün zamanlara
üzülüyordum. rafetin bir anda böyle gitmesine üzülüyordum. bulaşıkları yıkarken
elimin kesilmemesine ve kan kaybından ölmeme üzülüyordum. işten eve dönerken biraz daha uzun görebilmek için
yavaşlayan arabaların son sürat çarpmamalarına üzülüyordum. balıklara eğer bir akvaryumda görmüşsem ve kuşlara
kafesleri ile maskara ediliyorsa çocuklara... kedilerin sokağın bir yerlerinden ortaya çıkıp bana bakmaları
o kadar yakıyordu ki canımı... bende hep eve vardığımda tüm bunları düşünüp bir sigara yakıyordum ve kalecikkarasından bir kadehte
dudağıma şarap dokunuyordu ve rafetin bundan mahrum kalması ne kadar da kötüydü benim için. deliydi... kocaman açıp gözlerini

- şarap mı kokuyor dudakların yoksa üzüm mü yedin
- hı?
- hayır bu bir cevap değil gel bakacağım tadına...

arsız piç, baştan çıkarıyordu hanım hanımcık hallerimi... gözlüklerini tak lütfen. hayır yakışmıyor yahoo/ desem de.
nolur tak gözlüklerini... öyle bir derdi ki. o gözlükleri uyurken bile takmak isterdim. rafet işte. ne yaparsın...
nerden geldiyse aklıma tam da uyuyacağıma emindim... uyudum da rüya da mıyım yoksa...
masa lambalarını hep sevdim... lambanın dışında kalan heryerin koyuluğunu ise daha çok...
bir an aydınlıkdan uzaklaşıp, masadan uzaklaşıp o anı görmek öyle mutlu ediyordu ki beni/ ben de ışığı açık bırak uyumaya karar vermiştim.

- ama uyuyamadım anlıyor musun?
- neden...
- bilmiyorum.

biraz daha dolaşmaktan çarşaflara sıkıldım suçu yok ki eğer uykum yoksa... ama uyumam gerekliydi.
gün içinde öyle müşterilerle uğraşıyordum ki insanı çileden çıkarırlar... sırf dokunmak için bahaneyle elimdeki raporu almaya çalışan mı dersin
merdivenlerden çıkarken gözlerini popoma diken müdür yardımcısı mı sanki sirk. ve bütün hayvanlara kıyafetler giydirilmiş
ama ben eğlenemiyordum. şımarıkça dondurmamı yemeye çalışsamda yahut kağıt helvamı ısırsam da eğlenemiyordum
ve bu hayal çadırını tutuşturmaya o zaman karar verdim. rafet... o zaman söz vermişti. istersem yakabilirdi
sözünü tutmasını o zaman ben istedim ve oda bir gün çıkageldi. hey! hazır mısın? neye niçin diyemeden
hadi hazırlan çıkıyoruz... nereye nasıl... diyemeden. gidiyoruz buralardan/ demişti.
durdum bi an. terredüt ettiğimi sandı. bense sadece durup bu panik anların dışında ona öylece bakmak istemiştim.
terredüt ettiğimi düşünmüştü ve hızla arkasını dönüp gidiyordu işte/ söylenerek. ben... diyordu. ben sana...
benimle yürümeye dayanamazsın. dememiş miydim. bak gördün mü işte. peki o zaman kal! diye söylenerek uzakmıştı.

bu rafeti son görüşümdü. o gün gidip bir orkide aldım kendime ve ismini de tuhaf orkide koydum.

- neden anlatıyorsun bunları?
- uyuyabilmek için...
- peki uyuyabilecek misin şimdi?
- bilmiyorum.
- oku biraz belki uykun gelir...
- evet okuyorum zaten hep. bana yazıldığına emin olmadığım mektupları
- kim neden yazıyor peki?
- çok soru soruyorsun... kimileri ve nedenleri bir kenara bırak artık. gelecek trenleri düşünüyorum. birde verdiğim bütün sözleri.
- sen sözlerini hep tutarsın.
- bak bunu biliyorum işte...

/o.

rose...

2012-02-17T14:09:00.000+02:00

"farkediliş" dedi rose...

henüz yazılmamış bir öykü girişi gibi dursa da aslında uzun metraj bir filmin her hangibir anında şuan duyduğum mekanik bir ses...
" farkediliş; kalabalıklar arasında yabancılaşmış olana mahsus değil, karmaşanın acizliğine bağlı..."
daha tiz bir sesle ve vurgulamadan dosdoğru tanımlar gibi heyacan uyandırmadan ve duymadan o heyacanı nabzında... öylesine, güzel dizlerini katlayıp görkemli kalçalarının altına ve sigarasının külüne aldırış bile etmeden... dudakları gevşiyor konuşurken ve kırılıyor sözler.

Karşısındakiler -karşı- olmanın o hazin mutsuzluğu ile bir şeyler söyleme çabasında... ve fakat...
" ifade biçimi, kemikleşmiş dil yapılarının agresif ses tonlarına bulaşması olarak tanımlanamaz... benzerlik, eşeğli küfür etme mimleri bulmak değil ve asla ya da benzerlik kelimeleri dilediğin gibi sıralama özgürlüğü sunmaz. doğurmaz ve oldurmaz..." diye devam etti...

rose bu işte dediğiniz bi andır... bütün tırnaklarınızı ısırmasını isteyeceğiniz başka bir ağız, diş ve dil bütünü... ancak ona ait olan bir eylem biçimi... sivil itahatsizlik ya da pasif direniş biçimlerinden çok uzak bilakis darbeci ve aşiretçi ve efendici... gözlerini kaçırmadığını gördüğünüzde gözlerinizi saklayacak bir yer arayabileceğiniz biri... buna değer biri... buna dokunur ve dağıtmaz bile şiddetti.

bir okşama biçimi barındırmadan bir soru sorma kalıbı taşımadan özneye ve herhangibir yükleme ihtiyaç duymadan salt zamirin debresif cüretine gölgeli bir mayhoşluk katarak, kalktı yerinden evet izledim ben de doğrudur... demek sizde şahit oldunuz buna...

saçları sersem kuğular sarkıtıyorken geceye ayak bilekleri değildiyse eğer... parmaklarına işaretlenmiş bir yol gibi damarlarına ulaşmak mümkündü ancak, nabız , nefes ve safir tek hileli iksirdi... şimdi... olduğu yerin olduğu karanlığı ile... dibinden doğrulan tek ölümlü ruh gibi inceltip damarlarını ve yokuş aşağı salınmış atlarıyla işgal bu değilse eğer...
toprak, kırılır ayazından lodos...

ve bu şehir hep böyleydi değil mi?
"herkes devrilir aynasında, küskün çocukları izle ama sen" dedi rose...
bir tek müzik dinleyemez olur, yani bir tek ses değil hayır... notaların rasyonel faktörünü illegal yastıklarının altına katlayıp koyduğundan beridir... parmak uçları dokunmamıştır bu yüzden piyonun soğuk tuşlarına... ilk sufle "DO!"
ve gergef ve örüşmüş surlar gibi göğsünü kırıp bir ay çıkarmıştır uçları sivriltilmiş kalemler kadar keskin bir yanılsamada... bir harf... bir harf daha diye...

rose, yamuk atlaslardan bile sürülür...
aynı ses olduğundan emin misin?
aynı tını aynı sufleye vurdu mu ?

kimin dağılmış gölgeleri bir bir gömüldü sicim gibi pencerelere...
"hayır kapıları bu yüzden bir daha çalma " dedi rose...
"kapılar, eşiklerinde karınca cesetleriyle var olur..."
silik bir fotoğraf hatırlıyorsundur eminim... ve üzgünüm rose...
silik bir çerceve kaldı bir tek geriye, açılması hayli zaman isteyen penceren bu kelimelere gözlerinle ve kendi sesinle dokunduğundan beridir...
"uyumadım evet " dedi rose...

yüzler, haritalar ve çarşaflar...

2012-02-16T14:12:00.000+02:00

değersiz bir toz gibi dağıldı yüzüme,
gölgeli sözlerin...
can bulup/
can anlsınlar diye....

çabuk, cevap arayan yüzler vardır...
çabuk öğrenen...
seven hemen ve çok çabuk...
gömülmüş anılar buluyorum iç çeplerimde,
hergün biraz daha kırmızı...
her gün bir fotoğraf karesi kadar belirgin...
suratsız iki gövdenin bir birine dokunacağı rezil bir düzlük bizimkisi...
arkamızda hemen omuzunda bir adamın ve çercevelenmiş bir potre / tanrı değil mi...
ve sen sormuştun hatırla...

"hiç aramıyor beni ve ben yenemiyorum kendimi"

benzer rüyalar görenler vardır...
aynı şarkıyı sevenler
ve aynı filmin aynı karesinde bir birini özleyenler...
hayat kuralsız bir denge biçimi, ipin üstündeki olduğunu mu düşünüyorsun
yoksa bir izleyeci mi? ben ipin var olduğunu biliyorum sadece... yerlerine çekilmiş gölgelerin var olduğunu bildiğim gibi... beni her an sokakta izleyen gözlerin var olduğunu bildiğim gibi...
sırt çantamda büyük haritalar taşıyorum...
topraksız bir göç bulabilmek için
sırt çantamda sudan yoksun denizler bulmak için...
mümkün mü?

"serçeparmağı kırılır yazgının!
ve bir mimik kadar can yakıcıdır sıcaklığı..."

iyi bir şeyi hatırla...
gölgelerimizi sürtüyorduk taşlara...
yıldız kaydı önce/
sonra devrildi bedenlerimiz...
bir deprem gibi çekildim oyuklarına...

"eğer şimdi!" gidersem...

2012-02-16T12:02:00.000+02:00

23 Nisan 2009 16:04

kırılmış bir ses kadar net!
suskunluk bulaşıcıdır...
"daha mı?"

kazağının kolunu bileğinden tutup avuç içine kadar çekiştirmen,
saçlarının bir hışım kadar belirgin nefret hali...
sigara dumanından dahi kaçmanı sağlamaz, en çok gözlerin üstelik hiç kapatmıyorsun artık...
dizlerini karnına kadar çekip, göğüs hizanda tutuyorsun sıkı sıkıya kendine...
bir fırtına, bir deprem yada bir felakete hazırlanır gibisin...
"gelişi güzeliz"

en çok bu gün üstelik...
büyük heyacanlar ve tuhaf intikamlarla değiştirdik safirlerimizi, hiç öğrenemeyeceğimizi
düşündüğümüz büyülü sözleri unuturken kesildi yolum, geç kalacağım bekleme!
sivil itihatsiz ruhlara göre değil, bir şarlatanlığı ayakta alkışlıyorsun neon bir yüz için
kıymeti kalmıyor devrimci hitabetinin... sana neyin yakıştığını unutmuş gibiyim;
kırmızı ve kırılgan bir ses, kendinden emin bir duruş, hafif dağılmış saçlar ve yorgunsun artık...
iyileştirilmesi mümkün olmayan bir şekilde zehirlendim, şüphe dilime bulaşmadıkça aklıma yürüdü büyüdü ve bir orman şimdi...
"gözlerini açma!"

devrilmiş telaşların arasında hayat bir sarmaşık gibi çekildi hücrelerime kadar,
ben tutamam açmadığın ışıkların karanlığını
dilim de üstelik bir ses kadar belirgin şimdi... "eğer şimdi!" gidersem...
anlamadığın ne biliyor musun, kalmamın konuşmak olmayacağı.
tedirgin bir uyku kadar kısa ve tatminsiz rüyalar görebiliriz artık. saçların bile aldırmaz buna...
dağılıyorsun... kurulmuş herşey gibi, yapılmış bir kumdan kale ve yakılmış çamurdan askerlerle yeniliyorsun.
bazen kendine bile...

karşımda, nefes bile almadan ciğerine yapışmış hevesleri bir intikam gibi anlatıyorsun,
kısık bir sesle ve terlemiş tırnak izlerinle...
büyümeyi istedin, çocukları sevdin ve ülkeler keşfetmeyi, bir gün mutlaka gideceğin bir kıyı kasaban hep oldu evet...
yüzü alçıya alınmış acılar böyle kırılır. tövbemi bozdum ve son putumu devirdim...
"bağışlanmayacak olan"

kıymetsiz dokunuşlar bunlar içime, dibe dalmak ve kum çıkarmak, dibe dalmak ve ölümsüz gölgeler yaratmak...
bir kaç kelimelik bile olsa... hiç unutulmamış günlerim hiç olmamış gibi sanki, inanmak büyük bir suç kendine...

varlık! ağırlık ve hacim ve yer kürenin aziz değerleri...
insanlığın son günleri bunlar,
kaçabileceğimiz kıyametlere inandığımızdan beridir, yüzleşmeyi, hesaplaşmayı ve unutulmamayı erteledik koca bir hiç yokka!
ancak, gelişi güzel var olanlar böyle yaşar...

/o.

Zebur' un Rüyası...

2012-02-16T01:21:00.001+02:00

Kemiksiz bir eldivenin içine saklandım bir gece...
( - gözlerin...)
Kaybolmuş bir ses gibi yanaştın içime...
( - buradaymış nihayet!)
Son ayet...
...sen...

kırık sesler ormanından geçeceğim...
kaybolduğumu unuturmak için bileklerime...
nabzım,
saçlarını teğet geçecek değil mi?
dudaklarımı dayağımdan beridir Lethe soylarına
düşürdüm.
hiç tutulmamış sözlerimin sandığını...

Tek, yakılmamış sınır kaldı içimde
( -için...)
susturulmamış tek bakış.
safir dokudum dizlerimle
ve sırtımda taşıdım yer yer/ yön yön
( - bul ve unutma diye...)

küskün yamaçlardan akrep cesetleri topladım,
omuzuma yakın her seste...
gözlerin değilse eğer bir deniz buldum
yüzüm kaç Atlas...
çevirdim, aklımı bir gün boğulurum diye...

geriye kalan en belirgin işareti sildin sen!
( - oku!)

sesine rüzgar soyları serpilsin diye...
döndüm, ağrısız çıktığım yollardan

(- yazılmış..)
kendim
kendime diye...
sen!
son adımı bağladın bir gece saçlarıma
ve git! dedin...

avuç içimdeki izler kadar uzağım sana...
(git ve gömül sularına…)

şimdi...

2012-02-15T00:01:00.000+02:00

kahvemin soğumasını bekliyorum... yağmurun dinmesini değil. erkeklerin kadınlara çicek demetlerini uzatmalarını seyretmekten sıkıldım. kendime açıklamalar yapıyorum. konferanslar veriyorum. alay ediyorum... halleri ile düşleri ile alışkanlıkları ile... ve kahvemin soğumasını bekliyorum. ilk yudumda anladım sevmediğimi bu tadın... kokusu eksik kremanın ve buharı istediği gibi dağılmmıyor yüzüme... porselen takımlar ile servis edilen herşeyden nefret ediyorum. varlık sorunu yaşıyoruz. ehlileştirirken ruhumuzu dertler ve tasalar bulup bedenimizi oyalıyoruz. bedenlerin, binaların ve sokakların içinde. aklımda/ fikrime yurt kurmuş uzaklar... gezgin bir dağcı olmak ya da kıyısı kayıp bir deniz kenarı. bu kalabalıkların içinde olmaktan. bir kere iyi. yüz kere iyi. bin kere iyi... tualleri yırtamıyoruz. tırnaklarımızı yememiz gerektiğini öğreten/ herkesin. suçu bu. benim değil... ucuz parfümlerin arasında kahvenin soğumasını bekliyorum. alttan ısıtmalı bir masada tepeme yağmayan karın... yapay mimik oyunları ile üşümüşüm/ donmuşum... hallerine bürünüyorum.

üşümüyorum.
düşünüyorum...

kendi kendime.

deliliğin bir anlamı kalmadı, bunu anlatıyor haber bültenleri, böyle atılıyor artık sloganlar ve bunu anlatarak bir anlam kazanıyor; yanındaki her kimse. hiç bir kimse bunları yapamaz sana diye... kahvemin soğumasını bekliyorum. bir elimi çenemin altına yerleştirip diğerini kendimden uzak tutmaya çalışarak. fincanı boğarak tutmaktan anlıyorum bunu. kendimi de boğabilirim beklenmedik bir anda... nasıl da hazin bir son olurdu bu. sonbaharın baharı beklerken tekrar tekrar yaşanması budur şubatın şizofrenisi... açan çicek tomurcuklarını hep tuzağa düşüren bu hayalden uyandırmak istiyorum toprağı... ayağım betonu zorlarken... kaldırım taşlarını ve asfaltı geçerken... çimlere. basınız lütfen... çimlerin tam tepesine ey! filler. fiillerin anlamlı sahipleri sizi. babalarınız bağışlasın hepinizi. ve anneleriniz saçlarını yolarak izlesin gün içindeki anlamsız hallerinizi. uyuyan yavruların büyün rüyaları işte... nasıl hazin bir tuzak. hep acımtırak ifadelerin mimik kazandığı yüz hallerini alkışlıyorum içimde çoşkuyla... avuç içlerimi sertçe vuruyorum. ses çıksın diye değil. sus pus / kahvemin soğumasını bekliyorum çünkü... neden avuç içlerimle uğraştığımı bilmiyorum. anlatamam bu yüzden. bir şey anlattığımı da düşünmüyorum.

düşünmüyorum...
üşüyorum.

ençokkendime...

aklımın kalbimden istediği nedir... nedir kalbimin dilinden anlamayan aklımın zoru... ruhum neden ikisinin arasında ve hiç bir yerde. bazen, bazı karakterle karşılaşıyorum bir yerlerde... iş çıkışı mesela. ya da sabah işe giderken bir anda köşeden beliren herhangibiri... acelesi olanlar. bir yere yetişmeye çalışanlar. neden? neden hep sonrasını görmek ister ki insan ve bu imkansızken. ışığın/ çarpıp maddeye göze ulaşması/ geçen zaman demek. aklın bu görüntüyü yorumlaması/ geçen zaman demek... hep sonrayı görmeyi istemek. şimdiyi kaybetiriyor insana. bir tek şimdinin... içinde oluyor herşey. ve az önce oldu bitti. yeniden başladı şimdi. şimdi bitti. şimdi... kahve fincanın soğumuş porselenin estetiksiz kıvrımlarında geziniyor parmaklarım. mermer bir heykele dokunan el kadar üşümüş. ve bu değildi. şimdilerimin amacı... kalkıp uzaklaşmalıyım. iyi geçmez gecelerden, iyi geçmez günlerden...

günlergecelerce
kararıyor

geceler günler gibi uzuyordu
kısaldı
hay aksi.

üzüldüm. yağmurun hallerine. damlanın biçimlerine
insanların içlerine dışlarına
kalkıp gitmeliyim...

günün anlam ve önemi.

2012-02-14T04:37:00.000+02:00

bana bak.
iyi geliyor nabzımın seninle atması
gözlerime.

/o.

yüzükoyun....

2012-02-13T00:39:00.000+02:00

duvara çarpan
bir duvar.

içimde susup duran adam.
içimde susup duran kadınla...
yüzü koyun.
dalmışlar denize.
izliyorlar ayın/ binbirinci suratını
masalda.
ve masada ekşi bir elma
dilimi...

bıçağa sürtünerek.
soymak istiyor kabuğunu...

fotoğrafları kaldıralım.
yüzümüze kim baksa
bizi ihbar edecek kendimize.
sanacaklar
ölüme.

oysa yaşam.
burada bulamadığım
kuyuların yankısı şimdi
sadece.

midasınkulaklarıeşekkulakları

günü/ karşılama provaları bu
şirin bir ofisin
göbeğini kaşıyorum
kirli tırnaklarımla
ne aradığımı bilmeden
kaybediyorum
aklımda tuttuğum son rengi.

duvara çarpan
bir duvar.
yüzüm.
avucunda.

soluğunu içinde tutup tutup
bırakan çocukların
yanaklarına iğne sokan
bayat bir oyun bu hayat.
istediğin kadar boya ya batır ellerini ama
geceler hep siyah.
göz kapaklarının içi hep siyah

yüzü koyun uyuyan adam.
mırıldandı kadına
- kokun çok güzel
kadın es verdi uykusuna.
- bu bir rüya.

ve denize batan bir güneşi
tutup eliyle kaldırdı adam.
balçık
kurusun diye.
/o.

Pazar Sinemeası

2012-02-12T13:26:00.000+02:00

Mürekkep Yürek

12 yaşındaki Meggie (Eliza Hope Bennett), tıpkı babası Mortimer “Mo” Folchart (Brendan Fraser) gibi bir kitap kurdudur. İkisinin, ortak bir özellikleri daha vardır: Yüksek sesle kitap okudukları zaman, kitapta yazanları canlandırığ gerçek dünyaya getirme yeteneği! Ama bu çok da tehlikeli bir yetenektir: Çünkü canlanıp kitap sayfalarından çıkan her karaktere karşılık, gerçek hayattan biri kitabın içine kaçmaktadır. Mo ve Meggie ikinci el kitap satan bir dükkanda gezinirken, Mo bir kitabın içinden tanıdık sesler geldiğine şahit olur. Bu, Ortaçağ şatoları ve garip yaratık çizimleri ile dolu “Inkheart”tır. Mo kitabı bulduğuna inanamaz. Çünkü neredeyse 10 yıldır, Meggie’nin annesi Resa (Sienna Guillory) kitabın içine kaçtığından beri, her yerde bir zamanlar bir kopyasına sahip olduğu bu kitabı arıyordur.

İzlemek İçin: Tıklayınız.

imgeler

2012-02-11T19:52:00.000+02:00

susup beklesek
geçer belki zaman/
ve biter gün elbette
diner yaraların
akarken kan.
akarken kum
akarken... avuçladığın yüzlerin.
damla. damla...

yeter!
çıkalım içimizden
kasvet kokan parmak uçlarımzı susturup.
susturup. çarptığımız ayazları...
kış güneşine göz açıyoruz. hep birlikte...
seninle...

seninle, sımsıkı sıkıp
ellerimizi sürtüyoruz ellerimize
içimiz ısınmıyor belki ama
geçiyor/ donan parmakların
sızlayan. sesleri...

onları da orada bırakıp...
köybasan kurtların dişlerini çekiyoruz. / çevre barış dostluk /
ne dersen de
vahşet. üşüyen gözlerin kapanması sonsuza.
ve hayret. karanlığa açılan ellerin güneşi karşılaması.
izler yok artık.
hayaletlerin/ gölgeleri ile buluşma anı bu
fecire.
su veren...
imsak vakitleri...

mimiklerine
nasıl dolanır insan...
varsa eğer bir yolu
işaretleri silinmiş kardan adamların
gittikleri o kış bahçelerine
sürgünde.
olanların sürünerek...
ilerlediği su parçalarına
bir kere söyle.
ateşi söndüreceğiz aramızda

tutuşurken
konuşmadığımız ne varsa
hepsi kağıttan bir gemi şimdi
verdim. suya...

akıyor, zaman
akıyor kum damla yüz
avuçlarından.

imgeler bitti.
banakoşarakgel.

/o.

Tutsak

2012-02-10T21:53:00.001+02:00

cama dayar gibi yüzümü

ağzımı burnumu dayadım

yanağına...

- Yeryüzü Ayetleri -

2012-02-10T20:01:00.000+02:00

O zaman
Güneş soğudu
Ve bereket topraklardan gitti

Ve çöllerde yeşillikler kurudu
Ve balıklar denizlerde kurudu
Ve toprak
Ölülerini kabul etmez oldu artık.

Bütün solgun pencerelerde gece
Belirsiz bir düşünce gibi
Birikiyor durmadan ve taşıyordu
Ve yollar
Sonlarını karanlığa bıraktılar

Kimse aşkı düşünmez oldu.
Kimse düşünmez oldu yengiyi
Kimse
Hiçbir şey düşünmez oldu artık.

Mağaralarında yalnızlığın
Uyumsuzluk doğdu
Afyon ve esrar kokusuyla kan,
Başsız çocuklar doğdu
Gebe kadınlardan.
Koştular mezarlara sığındılar
Beşikler
Utançlarından.

Kötü günler geldi ve karanlık
Yenilince ekmeğe şaşırtan gücü
Tanrı elçiliğinin
Kaçtılar adanmış topraklardan
Aç ve sefil peygamberler.
İnsanın kaybolmuş kuzuları
Çobanın seslenişini duymaz 
oldular
Çöllerin cennetinde.
Aynaların gözlerinde sanki
Tersine yansıyordu renkler
Kıpırtılar, davranışlar, görüntüler

Bir şemsiye gibi tutuşuyordu
Başlarında aşağılık soytarıların
Utanmaz yüzlerin orospuların
Tanrının o kutsal ışık çemberi

Bataklıkları alkolün
Ağulu buharlarıyla buruk
Çekti derin köşelerine
Durgun aydınlar yığınını
Kemirdi aç gözlü fareler
Altın yapraklarını kitapların
Eskimiş raflarda, dolaplarda.

Güneş ölmüştü
Güneş ölmüştü ve yarın
Uslarında küçük çocukların
Yitik, belirsiz bir kavramdı.
Defterlerine sıçrayan kapkara
İri bir mürekkep lekesiyle
Anlatıyordu çocuklar
Tuhaflığını bu eskimiş sözcüğün.

Zavallı halk
Yüreği ölgün, bitmiş, dalgın
Huzursuz ağırlığı altında ölü
 gövdesinin
Bir yerden bir yere sürünüyordu
Ve önlenmez cinayet isteği
Durmadan büyüyordu ellerinde.

Kimi zaman ufacık bir kıvılcım
Bu cansız ve sessiz topluluğu
Ta içinden dağıtıyordu birden.
İnsanlar saldırarak birbirlerine
Biri karısının boğazını
Kör bir bıçakla kesiyordu
Bir ana birer birer çocuklarını
Tandırın ateşine atıyordu.

Boğulmuş kendi korkularında
Ürkütücü duygusu suçluluğun
Öldürdü öldürdü kör ruhlarını
Ve çocukları.

Ne zaman bir tutsak asılırken
Darağacının yağlı halatı
Korkudan kasılan gözlerini
Sıkarak dışarıya fırlatsa
Onlar dalardı içlerine
Şehvetle titreyen bir düşünceden
Gerilirdi yaşlı, yorgun sinirleri.

Ama her zaman alanın kıyısında
Bu küçük canileri görürdün
Durmuşlar ve dalgın bakıyorlar
Fıskiyelerden suyun durmaksızın akışına.
Ola ki gene de arkasına
Ezilmiş gözlerinin ve donmuş derinlerde
Yarı canlı bir küçük şey karışık,
Kalmıştır.
Güçsüz bir çırpınışla istiyordu
İnanmayı su sesinin doğruluğuna

Ola ki...
Ola ki.. ama ne sonsuz boşluk...
Güneş ölmüştü
Kim bilebilirdi artık
Yüreklerden kaçan o üzgün
 güvercinin
İnanç olduğunu...

Ah tutsağın sesi...
Büyüklüğü senin umutsuzluğunun
Işığa bir küçük yol açmayacak mı
Bu uğursuz gecenin bir köşesinden?
Ah tutsağın sesi...

kökler...

2012-02-10T00:52:00.002+02:00

kaç kişisin sen
hep aynı şizofreni
hep aynı oyunun mutlak!
parçaları...

yer
gök
ve ayna.

sen gel bana tura at!
belki yazı gelir.
yine.

karın karanlık mağraları
nın adı!
vurulan o
damga.
kırmızı ve sıcak şimdi
alnımda.

batmayan güneş ve sönmeyen ateş
varmış/avuç içi
kor.
ve kör...
odalarda.

toza battık canım
burnumuzda
silsek.
keş!
bir koku şimdi.

dağılan saç ve savrulan yurt
ve derin göğüslü o kalçaları but
dişlerin hakkını
ancak dişlerden soracaklar.
ellerin. ellerinden. elbete...

dağıtamadığın ne kaldıysa içinde.
saçamadığın yani.
kin öfke ve şevkat.
ölümü döndüremiyor hayata
ve hayatı bir cehenneme...

gülüp. gelecelim...
bahisler açıldı defterlere altı üstü
çizgiler çekildi sonsuza
böyle olması gerekiyormuş
gibi
olanı yaşadık biz.
beraber...

defolup gidebilirsin artık evet.
lütfen çık git.

saf.
kokan
herşeyi
yok ettiler

biz ağaçlar diksek
ne olur.
içlerine...

kökler köklere...
küller küllere...

karışacak hep nasılsa...

/o.

2012-02-08T19:08:00.000+02:00

çantaya bir şeyler atıp
çıkıp
gitmeliyim...

ne kadar çok eşya
ya da çok azalmış olan
ben.

adresler, ülkeler, sınırlar
kimliklerin olabiliyorsa bir anda...
bir anda. artık bir başkası
olabilirsin.
sende...

yaşamak.

çok değersizleşir.
ölümle içiçe yaşayarak
nereye gidebilir ki insan
orası neresiyse.

vardım nihayet...

/o.

hayvan.

2012-02-08T18:18:00.000+02:00

- hayvanı çeken, kadını beğendik...

Renata IsIllusion

varlık risalesi

2012-02-08T13:13:00.000+02:00

-rüyaDA/zaman-

uyumaktan vazgeçip
ıslanmaktan vazgeçip
bir serapla
çöle düştüm.

ben gerçektim.
saçımın arasına karışırken kumlar.
kumlar gerçekti.
taş. olmaktan vazgeçmiş kumlar...
dağılırken gözlerime
bir rüzgarla...
gözlerim...
gözlerim gerçekti.

uyumaktan vazgeçip
konuşmaktan vazgeçip
susunca insan kendi/sine...
kaç.
kaç kişi daha öldürebilir diye
ellerine bakıyor.

ellerine,
kum dolan gözleriyle.
ağlayamıyorsa
başka hiç bir şeyden değildir
nasılsa...

uyumaktan vazgeçip.
yağmurdan vazgeçip
bir dağ buluyorsa
omuzlarında.
ansızın...

bir adım daha atıp.
tırmanıyorsa aklının doruklarına
kaybetmeden hiç bir anıyı
tüneller delip/geçer...
bir mevsimden dört iklime...
zaman gerçek olur o zaman
serilir boynuna
ense kökünü yurt sayar
rahatsız iç çekişlerde...

parmaklarını kuşlara yem yapan
bir bedevi
oL/an...
gelmiyorsan yüzüme
gideceksin de sanma
en çok kendine...
çünkü zaman
çünkü serap.
durmadan kaç/an...

gerçekTenler üzerine yazılmış
bir sufle verir
gölgeler...

tırnaklarınıbırakyesinçocuklar

tutunmak
orda olmak demek.
burda kaybolmak içinde.
tutunmak

-aynaDA/zaman-

sana samanyolundan bahseden
cilalı taşdevri kor/kul(l)arı
sanırsınki mağaralara
aynalar asan bir külkedisi masalı...

sim/zehir sırtına sürülen
koyuluklar...
ıslığını mı susturdu günlerin.
bir gölge daha bulaşıyorsa
çizilmiş yüzleriyle
karanlıklardan arınan
ellerinle.
çiz.

kareler
seksek oynayan çocukların
yasalarında.
çizgileri/ yok saymak...
yasak.

yürümekten vazgeçip
koşmaktan vazgeçip
dizlerimi sakladım
kollarımın içinde...

gerçekti
cama/ bulaşan canlar...
kesilen bileklerden
akan kan kadar
berrak. zam/an

kendini bulursun
kendi/ kendine haklı ol/urken
dillerce.
çünkü; yüzl/erce bulunan herşey.
silinen tozları
aynaların.

- görüyor musun?
- körü/yorum...

dokunm/adan
batan içine
kimse
yok.

sevmekten vazgeçip
özlemekten vazgeçip
bir serabın peşine düştüm.

hayale/ çarpan.
bir...
hayelin.

dudak kilitleyen hikayesi
bütün zaman.

varlık. aynasında
ins/an.

onurorkunkara

bayX

2012-02-08T00:07:00.001+02:00

atkuyruğunu salla küçük kız
beni geçmişe götürüyor...
bayX.

Göğü okuyorum
Göğü okuyorum, bütün ruhumla dikkat kesilerek.
'Ben+Sen' - yazısıyla dolu her yer.
Okuryazarlığı olmayan mimarlar, güçlükleri yenerek
göğe bir çarpı işareti çizdiler.
'Doğan+bulut' -- yazısı var üstünde alanın
Dağ+kent. Uzaklık+uzaklık
+ağaran hüzün,
+altın belirsizlik.
Ve Ay+Güneş akşama doğrudur,
buğdayların çizgisiyle altı çizilmiş olarak.
'Ben+Sen' ufukta durur
'gökyüzü+ben=aşk.'

empyrium komaları.

Tam.

2012-02-07T13:52:00.000+02:00

bir dağı devirmeye çalışan cılız rüzgarlar gibi geçti zaman
/başım ağrıyor/
çarpıp çarpıp şakaklarıma ceryanları
aralık kapılardan
aralık pencerelerden
ayaza çaldı
elleriyle yerimi ve yurdumu

kaç yıl?
kaç yıl daha dilersin...
bir kaderi yok etmek için
sınan ölümlerin göbeğinde
dirhem. azalmayan bu heves
hep sana gülen şaşkın çocuk/
larca... çoğalıp serpildi yüreğine...
babamın anneme okuduğu şiirler gibi
kayıt altına aldığım kasetlerce

/
karadutum!
çatal karam.
cingenem...
/
geçti zaman...
dağılan bağlar yeşeren dallar ve dökülen mevsimler kadar geçti zaman.
saksısında büyüdü fesleğen ve şarap testilerinde olgunlaştı üzümlerin kanı

silinmeyen kareler
göz kapaklarımın içinde büyüdü.
iyi dinle...
büyüdü.
ve kapladı göğümü...
yerimi...
içimi ve dışımı

bir dağı devirmeye çalışan cılız rüzgarlar
ve denizlere doğru akan ırmaklar
sönmüş küller yani vakitlice...
yanmış ormanlar demek canım
ciğerlerimde...

tersine büyütüp şimdi tek tek
ekiyorum toprağın sabırlı rahmine
ellerimi/ellerinle yan yana
kökleri parçalar belki diye o masal dağını şimdi...

sana uzanan bir kol canım,
yatağımın kıyısından solumdan
cehennemden ve cennetten
uzanan bir yol/ kaf aşan... kef i arayan
sana uçan bir anka...
ebabillerimi tek tek öldüren...

ben bana eksik
sen sana fazla
bu böyle güzel...
bütün/ yarımıyla...
tam.

follow me...

2012-02-06T21:07:00.000+02:00

sırtımda ellerimin ulaşamadığı yerde kaşıntı.
ilet bir kaşıntı
deli eden bir kaşıntı
çıldırtan bir kaşıntı
bütün derimi yüzeceğim bütün derimi...
ama önce traş olmalıyım
migrostan alınan traş köpüğünün hepsini yüzüme sıkıp
tırnaklarımla biçmeliyim kıllarımı
gömlek ütülü olmalı ve gravat takmalıyım

dişlerimin arasındaki kaşıntıyı durdurmalıyım
parmaklarımın arasındaki kaşıntıyı
böcekler yok.
kirli olan hiç bir şey yok
çamur bile yok
bu nasıl bir doğa!
yağmur yok bulut yok güneş yok kar yok
var olduklarında da bir halta yaramayan
bir sürü değişken hal ve ruh bırakıp arkalarında yine karanlığa gömülen
gök olayları!

kalbim gibi.
isim benzerliğinden yola çıkarak beni bulan herkesten nefret ediyorum.
sanarak beni seven herkesten.
adımla beni çağıran herkesten

telefonu duvara atıp parçalamalıyım
dizüstünüde yoldaki dilenciye vermeliyim.
belki onun işine yarar.
belki de camsız pencerelere cam takmalıyım yeniden
iki kat bu sefer
işe yaramıyor bu piçler yüzünden
parçalara ayırdılar yine güzelim akşam akisimi...
ah! traş olmalıyım
gravat takmalıyım ütülü gömlek giymeliyim
ütünün altında avuç içimi yaktığımı kimseye söylememliyim
çıldırdığımı düşünecekler.
ne ayıp. gülümse ve iyim de. geç. bir daha geç. bir yüz daha geç. bir ruh daha. ulan!
araf ha...

baksen bir de ahkam kesiyor nihilizm üstüne
iğrenç bir hastalık bedene bulaşmak.
sorsan meleğim diyecek. ben bir meleğim. o zaman burası cehennem akıllım!
ve sende o şeytanın kulu. beni maddeye bağladın.
kafamı güzel yapamadın ama canım
beceremedin iksirin eksik çıktı
eksikti lan sadakatin eksikti dizlerinin altındaki ter.
dilim ezbere biliyor bunu
dinim yok!

yok diye bağır sen
belki o zaman karnını yararak çıkar meleklerin
ahh dilimi ısrdım lanet traşı bitirmeliyim her yerim kan içinde kaldı
heryerim kızlığı bozulan bir kadın gibi
o çarşafı ben yıkarım! sen otur ve izle. kanına ne yaptığımı
kanına yani... tuvallet kağıtlarının atıldığı çöp kovalarında
lanet dilimi ısırdım.
bir kesik daha bir kesik daha.

ustura mı kulanmalıyım.
daha mı az acıtır o zaman
her gün bunu yaşayan insanlar var demek
hergün ve durmadan
hergün ve sıkılmadan
dünya ya kul olan!
ah... rabbiniz. sizi asla bağışlamayacak asla...
atıldınız lan.

babanınızın sikinin ucundan dünya ya
bir tanrının itirafıdır.
sikimde değilsiniz!
demek...

günün bu saatlerinde bakalım saate: 07:45 pazartesi
nerede lan benim rüyam.
benim uykumun dağıldığı o saçlar nerede.
boşuna hepsi bir boşluk için
bir mezar yeri kadarcık alan için çırpınıp duran bu bedenlerden tiksiniyorum.
neden hep yok ettiğimi düşündün ki.
durmadan
hiç durmadan

bütün adresleri değiştirip her yıl
bir başkası neden oluyorum sanıyorsun
ah... şu küçük iğrenç canlılar...
çok bilen, çok hassas çok nadir çok duyarlı çok nazik

asalak yalancılar olduğunuzu!
yüzünüze vurmamın en iyi yolu
asalık bir yalancı olmam mı?

bil bakalım sana nerede yalan söyledim o zaman...
/
ben bir meleğim!
/
diye yüzüne bağırırken sırtımda kalan o kadının
ah.. kamuran... iyi yürekli kardeşim...
bunların hiç biri bilemez seni.

kaç yaşındasın şimdi 47 oldun mu
36 yaşında olduğunda
benim oldun. bakire bir koca kadın.
kızıl kısacık saçlar
herkesin orospu diyebileceği kısalıkta etekler çoraplar
ama bakire...

meleğim.
- beni yer yüzüne çak!
bir tokat. bir tokat daha...

acımıyorsun lan.. acı çekmiyorsun salak. acıtamıyorsun içimi.
öldürebileceğim kadar kendimi.

sattın defterlerini flashlara yüzünü kapak yaparken
ne tür bir sosyalist! deli olacağım... ne tür bir sosyalist nobeli, almak ister ki.
ne tür bir dindar sürekli sevişmek ister ki çarşafları yırtarak.
ne tür bir iylik meleği sürekli kendini kazanmak ister ki.

değirmene gidiyoruz donkişotum!
işine gelirse... Rosinante

gelmezse tiwit at bebeğim.
bende follow me yapim seni...

hİÇ

2012-02-06T13:25:00.000+02:00

hİçtim
İÇtim
geldim...

martı mezarlığı

2012-02-05T22:21:00.000+02:00

gidip bir martı mezarlığı bulacağım.
martıların mezarlığı olur mu?
olsun...

gidip bir ağaçkakan bulup gagasını kıracağım, bir kaç serçeye taş atıp kovacağım... istemiyorum güneşle ay ın gök yüzünde iki uçta böyle karşılaşmasını... böyle yavaşlamasını zamanın. böyle suların çekilmesini sevmiyorum ey yer küre. gidip. kendime bir gök yüzü yapacağım çatıların altında ve sokakların dibinde. bir fare krallığı kuracağım ve hepsini flütümle ırmağa kadar götürüp. intihar etmelerini izleyeceğim. tek tek. bir kör ile topal bulup ikisinide bir ağaca bağlayacağım. kör, topala soracak nerdeyiz. topal, köre diyecek. niye gitmiyoruz... uzayıp gidecek yine zaman. uzayıp gidecek. uyandırmasın beni kimse yatağımdan mimikleri dağıtmaktan bu talana sıkıldım. bakıp bakıp yüzüme kimi arıyor bu insanlar. neden bakıp duruyorlar. bir kapşon daha mı gerekli silmek için varlığımı. örtüp üstüme geceyi örtüp üstüme gök yüzünü örtüp üstüme hayır altıma alıp! evreni. avucumun içini ısıracağım kanatana kadar. sıkıldım! bir yere varmayan yollardan ve ezbere gözü kapalı yürüdüğüm yollardan. değişmiyor. değişmiyor. değişmeyecek. herşey çok güzel falan olmayacak. bahar gelmeyecek. geldi de ne oldu. yaz gelmeyecek. geldi evet kavruldum otobüs camlarında. kurudum. ve sonbaharda dalımla vedalaşıp düştüm toprağın üstüne. ne kadar salağım. ne kadar ahmak! ne kadar kör. orda kimse yok. odanın içinde kimse yok. o camın ardında kimse yok. o balkonda kimse yok. ne kadar. tuhafım... eva ile arjantine ağlıyoruz. hitlerin yasını tutarken. fidel bizi kovalıyor dağlarda kaçıp sığınıyoruz alabama'ya... bir şerifin gözlüğünü çalıyorum. küçük yuvarlak. gözlerimi saklıyorum. gözlerimi... bakamam. içime. sensiz diye. bakamam diyorum ve birden bire kör oluyorum. araba falan çarpmıyor üstüne koşuyorum otomobillerin. çıldırıyorum. deli oluyorum sana. bana yazık. diyor. şakağımdan en son vuran... yazık. en çok kokusunu sevmiştim. şimdi çürürken leş gibi. kokacak...

gidip ince memeti bulacağım. kemal yaşarken daha seni sattı oğlum fransız düklerine. fısıldamam yetecek. elindeki nasırlarla öyle bir çarpacak ki toprağa tokatı. deprem olacak harranda. yıkılmayan damların toprak çatılarındayım. dümdüz bir çöl sanki. ve bir pramit gibi basma evlerin çatılarından bağıracağım. ağzına sıçtığımın tekgözü! çık ortaya tırnağımı sokacağım. tırnağımı kaburgandan içeri. seni bulup yaralayacağım kalbinden. bir daha unutamayacaksın sesimi. bir daha unutamayacaksın sesimi ve ben unutacağım sesini. lanet! bu olsa gerek. kulağıma akıtılan civa. konuşamam. sırlarımı veremem. kitaplarımı dağıtıp, dergilerimi yaktılar bir bir. ağlamadım hiç. silindi hafızam. şok. ben kimim? gidip john deep'i bulacağım penceresinin altında mısır yiyeceğiz. yazdıklarımı okuyacağım ona. tahtaya kalkmış bir öğrenci oalcağım ve adımı unutacağım. sıfır alıp yerime oturacağım. babama öğretmeni şikayet edeceğim. annemi teyzeme. kalbimi aklıma. aklımı ruhuma. ruhumu bedenime. bedenimi. dünya ya... gidip bir martı mezarlığı bulacağım. bir kaç kulaçlık deniz, dizlerime kadar gelen bir okyanus... dirseğim kadar dağlar bulacağım... ve göğsüme ekeceğim tersine ağaçları. memelerimin tam üstüne. kalbimin tam üstüne. onlar büyüdüğünde. seni asacağım! seni o ağaçların dallarına. damarlarımla... gidip dalay lama'yı bulacağım. tibetin en yüksek yerinde bileklerimizi keseceğiz, karıncaları teker teker ikiye bölüp kuşların kanatlarını yolacağız. nikotin çekip xanax yutacağız. gidip kenedy bulup omuz omuza ağlayacağız... ne için konuştuysak tutup uzaktan bir sine/pr'la dağıttılar beynimizi. gidip hira mağrasındaki bütün örümceklerin ayağının altını öpeceğim. dilimle yemekler sunacağım. ölü sinekleri mesela... eriyen bir taş bulup kabili bağışlayacağım etna yanar dağında...

orospoların hepsine gül vereceğim. sevdiklerimden bi farkınız yok lan diye. katillere bayram kartları atıp arkalarına yazacağım. kutlarım! ve hep sizi örnek aldım. ama hiç başaramadım. beceriksizliğim yüzünden hep maktülünüz oldum. gidip hilmi beyin dizlerine aklımı yatırıp bağıra bağıra ağlayacağım. parmaklarını yüzüme sürse parmaklarını ısıracağım. gidip, bütün atların yelelerini makaslayacağım. bütün dövmeli insanları jiletle derilerini yüzeceğim. cennete düşüp cehennem kurulsun diyeceğim. cehenneme düşüp. beni affet beni affet yoksa tutaşacağım! diye bağırıp üstüme bir benzin bidonu devirip çakmağı çakacağım. tutuşacak. bütün bedenim. tututaşacak. avuç içlerim. istedim! istedim ve yaptım. istedim ve yaptım. istedim ve yaptıklarımdan utandım. zavallı aklı kaçıkları adam yerine koydum. hırsız gözlüklüleri ünlü yazarlara çevirdim. tanrılar kurguladım. deccaller ve mehdiler. kurtarıcaların hepsini öldürdüm en son. pan'ı mağarasında kadınları ile zevk içindeyken. keçi ayaklarını kırıp. boynuzlarını testereyle keserken... hiç bağırmadı ve hiç kızmadı. hiç acı çekmedi. gebert lan! beni diye sırıtırken. yüzüne kezzap döküp erittim. zehir... dudaklarımda şimdi. zehir gözlerime ulaştı zehir bileklerime dayandı ve zehir kalbimde.

gidip malcom x bulup kömürle kendimi sim/siyaha boyarken sırtıma sürtmesini isteyeceğim kocaman linyit bir kömür parçasını. güney afrikaya gidip bütün madenleri havaya uçuracağız bütün aç çocukların karınını mermi ile doldurup kulübelerini yakacağız. kafamıza dikeceğiz bütün viskileri, iskoçlar savaş açacak bize, irlandalılar melezler... musanın tanrısını bulacağım, bütün pramitleri yıkacağız onun yardımı ile. isanın tanrısını bulup kudüsü yerle bir edeceğiz sarsıntılarla... zeusu gömüp olimposa... red kitle silahşörlük oynayıp. peter pan ile kıtalardan kıtalara atom bombaları taşıyıp bırakacağız boşluğa. boşluğa bırakacağız hepsini. hepimizi boşluğa bırakacağım. en son bunu yapacağım. boşluğun yün toplayan göbek deliğine bırakıp. oya oya dişimi kıracağım bir bıçakla. dişimi kıracağım! dişimi. dişimle... düşlerimi düşlerimle. bileklerimi bileklerimle. uyumak. kurtarmıyor beni içimden. rüyalar varıyorsa hayaletler şehrine. gece yarılarına kadar bekleyip bekleyip gölgeler şehrine kaçıyorum aniden. ve son sürat bir motorla. bir çakıl taşı! yetecek bana. ölmeme. ölüp kurtulmasına dünyanın. yoksa dünyayı avucumda sıkıp sıkıp zerresine kadar yok edeceğim.

gidip. gitmediğim neresi kaldıysa yer yüzünün hepsini sileceğim haritadan. gözlerimi dikeceğim sonra kirpiklerimden. ellerimi yapıştırıp bir birine japon yapıştırıcısı ile... ayaklarımın altına toplu iğneler yerleştireceğim. biradım daha atarsam. sana. batsınlar diye içime. gidip. martıların mezarlığını bulacağım diz çöküp ağlayacağım ellerimle yüzümü kapatıp. kelebek mezarlarını bulup 100watlık bir ampül asacağım tepesine kurtların mezarlarını bulup kuzular atacağım üstlerine ve insanların mezarlarına bakıp bakıp! ölümMM. ölüM. seni çağırıyorum. seni toprağın altından. tam üstüme. göz bebeklerime kadar. gel bul beni. daha fazla. ayırma karanlığımdan beni. daha fazla uzatma zamanımı... ne kadar yaşadıysam ve kimlerle neyi yaşadıysam hepsinin! tek suçlusu benim... küle çevir. sonra yine dirilt ve yak. hepsinin yerine... bu acı. o zaman diner belki. çünkü eğer dinmiyorsa bir türlü... doğduğum günden beri ayaklarını sürte sürte takip ediyorsa durmadan. bu lanettir. ve ben ise. bir zaman hırsızı. çalıp vakitlerini iyi insanların. yok ettim o zamanlarındaki anlamlarını...

gidip antartikanın tam ortasında durup. soyunacağım... donacağım. donacağım... kanım donacak ve gözlerim. ve içimdeki herşey. herkes. buz tutacak.

hep bir hayali yaşamak...

2012-02-05T00:09:00.000+02:00

bütün ihtimalleri toprağa gömmek.
günlerin batışındaki o bozuk aksan ile kendi kendine haklı olmak.

sarmaş dolaş bir sarhoşluğu hatırlayıp. aklını çevirmek. daha güçlü bulduğun bir yanına... soluna bu sefer. günaha. aşka. o ısırılan ilk elmaya kadar... öyle bir taş! hak ettim ki. kabilim.
söz ver mutlaka beni öldürecek. mutlaka yok edecek yer yüzündeki varlığımı. dilersen yaksın gök yüzünü beklenmedik bir anda. ve çarpıp okyanusun dipsiz gövdesine... kavursun.

bir ateş fırtasından geçerken bedenim.
söyle bana. parmakların ne işe yarar senin?

mumlar söndü, deniz fenerleri söndü ve kayboldu bulutların ihtişamlı karanlığında ay.
artık göz/ gözü görmez bir yalnızlık karşılıyor. sabahları. aynamda. odalardan odalara geçerken gölgem sarmaş dolaş olup gölgemle yuvarlanıyor. kendi kendine sokaklara...
insanlar, kaldırımlar ve apart/manlar... içine sığdıramadı bizi. kandıramadı evet. boşuna yalan söyleme. nefret edilen bir hayatı yaşayıp durdu bütün insanlar. ve ben biliyordum o iyilik iksirinin yerini. şimdi kayıp oldu oda. kaybettik. kimseye söyleme bunu... olric, efendisinin koynuna uzanıp öldü ve sen bana kaldın işte. ellerimiz cebimizde ve sanki yenilmez bir güçle adımlayacağız içimize. durup beklediğin. gelmeyecek. inandırma kendini hayaletlere. pencerelerden vazgeç mesela ve dönüp dönüp arkana bakma.

söyle bana. ey hiç...
karşımda değilse, varlığı kimi kanıtlar. kime...

yokum. gözlerinle gördüğün bu hayat oyunun da. birileşmeden yani biliyorsun ya itleşmeden. kafama sıktım. aklımın hazırladığı bir planla... öldüremezdim kendimi. ama inandırabilirdim herkesi yok olabileceğime... giderek silinen enkoyu renk benim o tuvalde. bunu herkes biliyor... bunu en çok gözlerin biliyor. görmüyorsun. görmüyorsun ya içimi/ kabuğumun anlamları ile oyalanıp durdun diyelim... sana sandığın zamanımla. ben satamadım kendimi bağışla. bir başkasına... bilmem kaç dokunuşla. ben pazarlayamadım diyorum kendimi. bu ruhlar pazarında. bir kaçını bulup yol gösterdim. yolundan çıkıp bana sapmışlara... sonra. onlarda sola sapıp yok oldular. tek tek... gerek yok yasımın tutulmasına ilan ediyorum. inanılmasına yaşadığım herşeyin. ki yaşadığım herşey. bana bir masal ve sana bir yalan... o dağ. kaf kadar önümde. ve içimde deli bir anka çırpınıp duruyor. tutuşmak için. kanatlarını yaksam.

külünden doğacak söz!
ama... yanmak canım....
söyle bana! günaha verilen ceza değil mi oralarda...

masum değilim evet. ama. hiç ateşlerede düşmedim. kabul etimi kestiler ve çaldılar bütün iksirlerimi ama. hiç yüzlerine vurmadım. ben... bu dünya da senin dışında hiç bir şey istemedim. ve sen... benim dışımda olan herşeyi... istedin. budur hatam. budur beni günahkar yapan tek günah. çünkü ancak o zaman. sana dokunabilecektim. bir daha. yani... seni bağışladığımda. unutamıyorum bana sustuğun onca zamanı ey! içim... ey! parmaklarımın kutsal sahibi. sen anlat... hep sen anlat diye. çektim/ çıkardım kendimi dişlerimle... korkup kaçtıkları karanlıklardan. şimdi söyle bana! kimi neden sevmeliyim ki... buna değmeyecekler için. kesip kesip kirpiklerini toza açtın gözlerini. kaç kere söyle...

istedin kör olmayı. bu aleme.
eğer bu alemse... unutma. onlarda el-alem...

yabancıların içinde kendinle kalakaldın yine
yanlışa çevrildi numaralar...
adresler mektup zarflarından öğrenildi

gerçek yoktu hiç. kızıp durma kendine... hep bir hayali yaşadığın için...

eylem havası

2012-02-04T18:37:00.001+02:00

bir alemiz kendi içimizde... sokaktaki insanların diğer telaşlarını bilmiyorum ama
yanımdaki mavi gözlü adamın telaşı belli. migrosa girip hemen kivi almak. kivi. nedir ya? kivi yani şu içi yeşil sulu karpuzun minimal hali... kivi alıp burger kinge gidip sulu sulu onları yiyeceğiz.
gürcan abi ile eylem planımız bu.

amacımız topluma sağlıklı yaşam dersi vermek. burger kingi de proteto etmek.
yaptıkda. önce migrosa gidip mikropsuz kivilerimizi aldık. ama ben ne vakit böyle bir bağazadan içeri girsem. bütün müşteriler dahil mağaza görevlileri bir tuhaflaşır. malumunuz botlar ve üstümdekilerle pek bir olağan şüpheliyimdir... kasadaki kızın gürcan abiye yavşaması bittiğinde sıra gürcan abinin ona yavşamasına gelmişti ki. araya anca girebildim.

- abi şimdi gidip bunları burgerın üst katında yiyoruz tamam mı
- tamam dedim ya
- tamam o zaman gidelim hadi
- olm anca görmüyor musun sıra var kasada
- lan o sıra arkamızda kör müsün
- hay sikiyim ya bi bırakmadın kıza iki nazire yapayım.

demesiyle kasiyer aplamızın bütün kokusu dağıldı bir anda.
- lan oğlum çok salaksın ya
- niye ki.
- ya o nasıl bir göz farıdır o nasıl bir makyajdır dağıldım ya
- yakışmış niye öyle diyorsun
- yok ya valla bak biz seninle hiç hem fikir olamıyoruz hiç anlaşamıyoruz
- evet yenimi anladın onyıldan fazladır böyleyiz
- tamam işte ben salağım
- evet bence de

diye diye... bulvarı geçip burger kingten içeri girdik elimizde migros torbası ile. sandım ki bi an üstümüzdeki bombaları patlatacağız ama şirin hanımların elit gülümsemeleri bir anda fikrimi değiştirmişti

- hadi kahve al bende yukarı çıkıyorum
- tamam ben alayım sende taşı
- ya gürcana bi be! bi siktir çık yukarı bi masa bul
- tamam sert yapma bak güzel hatunlar var
- körüm ben kör... nankör falan olamayan bir kör.
- bana mı dedin
- yok be güzelim.
- ay ne biliyim...

sıradaki bu esmerden sarışına dönen düz saçlı kızların saçlarını erkeğe sürtme tutkularından kusmak üzereydim ki.
ne iş olsa yaparım, ne kadarda mutluyu ben bi tibet öküzü kadar sakinim tavırlı gözlüklü kardeşimizden iki kahve bol şekerli tavırlı isteğimin uzaması üzerine gravatlı ve adam oldum göbekli birini gözüme kestirdim. tam. sizin yapacağınız işe sıçayım! diyecektim ki.

- beyfendi kahveniz hazırlı bir ifadeyle bana bakan gözlüklü kardeşime. sağol kolay gelsin aslanımlı tavrımla arkamdaki esmer oynakların
- oha ya kroooo dediklerine emin bir şekilde ve çokda sikimde tavrı ile merdivenleri çıkıyordum sakince

son basamakta camdan gördüğüm gürcan abim kurulmuş masaya poşeti atmış masanın üstüne sulandıra sulandıra kivileri yemekle meşgul. etrafındaki herkesin mimiklerinden eylemimizin başarılı olduğunu anlamıştım.

ne yapalım hava güzeldi.
eylem havasıydı ama alanlarda kimse yoktu...

kule

2012-02-04T00:38:00.001+02:00

üstüne dökülen notaların ağırlığı mı
bu, gözlerindeki
erken sabahlar....

haram edilmiş bir uykunun
tabirini yapıyorum

yediyıldan daha uzun kuraklığım.
sana!

çatlamışbirdudağın içinden
sızıp. masala
öldürdüm o zaman kulesindeki prensesimi

orda
ıslanan benim...
kaldırımın karşısında.

uyan...

2012-02-03T15:09:00.000+02:00

gözlerini elleri ile bağlamış çocuklar sokağıdır burası. yakılmış otların kokuları yükselirken. sarsılan toprak anlatır. hayatı. bütün duvarlar yıkılır... gök yüzünün bütün renkleri gri bir hal alınca... evlerin çatılarından güvercin yuvalarını terk eder. çelimsiz ve yer çekimsiz kuşlar... ağır adımlar rüya vurgunu gövdeleri taşır. odalardan odalara... ve basamaklar... ve ağır ve demir ve paslı bahçe kapılarından uğurlanır. gidenler....

gidenler, geldikleri yerleri, kimleri terk edenler. gidenler; gölgeleride peşi sıra sürükleyenler... geride bıraktıkları o garip tanımı zor, tanımı dil bilgisince yersiz kalan ve tanımı ancak derin kuyularca/ yer bulanlar... içine. atılmış bir yeryüzü zamanı bulup. bulup. saklarken ellerini çocuklar, kirli sokakların maç kaçkınları/ cam kıran, can hırsızları... suç! bir tek suç... havada asılı kalır... kime neden verilmesi gereken bir şeymiş gibi. arayıp durur insan. insan, gözkapaklarının içinde kendisini... orda... gidenlerin arkasından yakılan ormanların küle döndüğü yerlerde... savaşlar için kına yakılan avuçlar bıçak kesikleri ile bir yol olur. bir yolu bulunur yani yaşamanın...

seni burada bulacaklar. eğer kaybolursan bir gün bir yerlerde. olduğun yerde kal ve bekle... ve bekle... böyle daha kolay kaybedilir. elinde tutmuş olduğun herşeyin. herşeyin... bilgece sözlerin aynasında duran kadınlar ve ev yemeklerinin kokusu... şimdi o kadınlar, yani hep hayata haklı olanlar/ sonra, çok sonra... dünya artık yaşanmaz bir hal aldığında... gövdeleri ile hiç bir çocuğu kandıramadıklarında. bir kadın olduklarına, bir anne olduklarına ya da bir eş. o zaman. ta... o zaman... gözlerini kapatıp içlerine... yüzlerini arayacaklar durmadan. en güzel oldukları yüzlerini. ve bazı adamlar. bazı yüzlerin kıyılarında uyumuş olacak hep. sadece uyumak kurtarabiliyor seni kendinden... bir rüya bu...

herşeyin. iç / içe geçtiği bir rüya.
benim uyuduğum.
senin uyandığın...

gece.

2012-02-03T00:57:00.000+02:00

- sonra ne oldu?
- ay/ saklandı bulutların arkasına...

bir şey ifade etmek çok tehlikeli geliyor bana. artık.
küçük bir taş atıp denize, oluşan halkaları izlemek. iç içe...
ve giderek silindiğini görmek
/o.

Tılsım ve Trajedi

2012-02-02T21:06:00.000+02:00

Bir ucunda Trajedi vardı bu kalemin,
Tılsım öteki ucunda. Uyuduğumda kim
uyanıyordu içimde, hangimiz sürdürüyordu
gündüşlerini, hangi yüzüm kanıyordu,
neden bir ucu seçip sivriltiyordum da
köreliyordu o an öteki uçtaki güdülerim,
kalemin bir ucunda Trajedi, Tılsım
benden yanaydı: Nereye çevirirsem çevireyim
öfke doğuruyordu hüzün doğuruyordu öfke:
İki ucunda kalemin
ebabil kuşları taş topluyordu.

Gelecek ardımda kalmış bir melek:
Defterim dolmuş, bir tek hece taşım için
karasız bir beyit oyalıyor şimdi beni.
Köprüler, dehlizler ve tünellerden geçtim,
oğullarım dağınık bir başkaldırı kavmi,
kızlarım sonsuza ayarlı birer arayış tohumu,
bu kadını sevmiştim: Koptu gitti dünyamdan,
sönmüş fer. Bu kadını da: doyamadığım.
Bir de onu: Yanıbaşımda fırtına gibi yaşayan,
tül gibi ölen. Yalnızım artık, nasıl yalnız
yaşamışsam gamlı bir şahinken.

Defterlerim dolu: Yaklaştım, erişemedim
Sancının ortasında, huzur kutbuna teğet,
varacağım noktaya doğru ilerlerken
ondan uzaklaştım belki de. Yandı canım
biricik olanı kendime ayırırken,
gün geldi içimde biriken ağu
çekti benden dışımda biriken uyumu:
Karanlık, sinsi, delici bir çağda
kırdım tek tek elimdeki kelimeleri.

Herşey geçti sonra, ben kaldım --
bir de bende bana direnen doğrular
ve yanlışlar: Hassas terazi, dik merdiven,
birkaç bozuk kum saatı, dilini unuttuğum
bir pusulayla gecelerimi paylaştığım
o tuhaf hayvanlar: Akrep ve örümcek,
semender ve şahin ve ebabil kuşları
taş topluyorlardı. Doğaya baktıkça
içimde dinlenen tufan insana baktıkça
kabardı; seyrek ve acemiydi kaçışlarım,
yüzümü döndüm nerede yakıcı bir hal
görsem, duydum ağızdan kaçırılmış
bir heceyi bile, bir tuzak kazıp
içinde salıvermek için mutlak bir av
bekledim.

Böyle başladı ve sürdüydü önümdeki katışıksız
yokuş: Sandım ve inandırdım belki,
gönlümü ve aklımı dağlamamış hiçbir işarete
oysa inanmadım. Hazırdım her an
kurduğum çadırı söküp yolcu çıkmaya,
kaldım burada: İğne ve ağ, ipek ve masal,
sis ve köpük arası yazdım öykümü defterden
deftere: Aradım bulamadım altın anlamı,
ama farkettim altındaki anlamı -- uyanıp
kan içinde bir gece, sivrilttim öteki ucu
iyice:

Etrafımdaki nesneler cansız mı, kıpırtı
dolu: Dokunsam kendi dillerine çevirecekler
bende bildiklerini: Bu saatı ben durdurtmuştum,
ben çıkartmıştım bu yüzüğü, bile bile kırdığım
fanus ile bir başkasının kırdığı fanusu neden
içiçe geçirmiştim? İşte masam, kurutma kağıdım,
çocukluğumdan bu yana bana eşlik eden bir çift
kemik zar. İşte duvardaki ölü resimler,
yerdeki bu boz halı, başucumda yatağımın
opalin bir lamba ve siyah deri kaplı derin
defterler: Dokunuyorum ve dile geliyor
yıldan yıla bu odaya sinen saf korku:

Biraz daha arınmış ışık gerek bana,
biraz daha koyu bir mürekkep,
biraz daha felç sağ elim ve parmakları için,
biraz daha zaman ve bu zamandan geçmek:
Birkaç soluk boyu belki, belki birkaç çağ için
biraz daha cüret
ve korku,
Tılsım ve Trajedi gerek.

ins...

2012-02-01T22:29:00.000+02:00

insan taştı...
çok eski zamanlarda...
henüz yer yüzü sularla kaplanmadan önce.
oldu olan
bölündü ikiye önce taşlar
derken rüzgar ufaladı bölünen taşları
derken toprak oluştu parçalanan taşlardan.
sonra.
insan topraktan...

unuttun demek beni
ey ademim!

oda, duvar ve ağaç.

2012-02-01T15:09:00.000+02:00

perdeler kimi saklar...
kime açılır tüller.
orda bir gemi var.
hiç bir limana uğramayan
bir kaç kitap
ve hayatı
yaprak yaprak akıtan bir vazo!
kahvesi bitmiş bir kupa
boş bir kültaplası

dağınık masalar
rutin odalara göredir.

size bu cihazdan bahsetmek istiyorum.

bu çok ekranlı bir tasarım cihazı değil sadece.

duvarların içine pence açan bir cihaz.

yani evet. duvarın içine iç içe yüzlerce pencere açmaktan söz ediyorum

ve aslıda o sadece bir duvar.

size bu cihazdan bahsetmek istiyorum

çünkü bu cihazla birlikte

zaman/ denen mefhum preslendi.

artık asırlara, binyıllara uzanan insanoğlu tarihini

2gb taşınabilir bir flashbelleğe sığdırmanız mümkün

ve evet.

buna ahirzaman denir başka bir dilde.

evet.
hayat ağacım.
kar altında...

ve fakat

bahar çoktan yola çıktı bile...

Hiç İçin Metinler

2012-02-01T13:36:00.000+02:00

Bırak, bırak tüm bunları diyecektim. Kimin konuştuğunun ne önemi var, biri kimin konuştuğunun ne önemi var dedi. Biri kalkıp gidecek, giden ben olacağım, ben olmayacağım o, ben burada olacağım, buradan uzaktayım diyeceğim, ben olmayacağım o, hiçbir şey söylemeyeceğim, bir öykü anlatılacak, biri bir öykü anlatmaya çabalayacak. Evet, yadsımıyorum artık, her şey düzmece, hiç kimse yok, anlaşıldı değil mi, hiçbir şey yok, tümceler de kalmadı, hadi alıklaşalım, tüm zamanların, tüm zaman kiplerinin alığı olalım, sona ermesini beklerken bunun, her şeyin geçip sona ermesini, seslerin kesilmesini, yalnızca sesler var, yalnızca yalanlar. Buradan, gitmek buradan ve başka bir yere varmak, ya da kalmak burada ama bir aşağı bir yukarı dolanarak. Önce kımılda, bir beden gerekli, eskisi gibi, yadsımıyorum bunu, yadsımayacağım artık, bir bedenim var diyeceğim, ayağa kalkacağım, yaşamak diyeceğim buna, benim diyeceğim, ayağa kalkacağım, düşünmeyi bırakacağım, işimle dolu olacağım, ayakta durmakla, ayakta durmayı sürdürmekle, yer değiştirmekle, katlanmakla, yarına, gelecek haftaya sağ çıkmaya çalışmakla, yeterli olacak fazlasıyla bütün bunlar, bir hafta, ilkbaharda bir hafta fazlasıyla yeterli olacak, yaşam şırıngalayacak içimize. Arzulamak yeterli bunu, arzulayacağım ben de, bir bedenim olmasını arzulayacağım, bir kafam olmasını arzulayacağım, birazcık kuvvet, birazcık da cesaret, şimdi koyuluyorum işe, bir hafta çok çabuk geçti, sonra döndüm buraya, şu karışık yere, günlerden uzak, günler uzak, kolay olmayacak. Peki neden tüm bunlardan sonra, hayır, hayır, bırak, başlama yeniden, dinleme tüm bunları, tüm bunlar deme, her şey eski, her şey eşdeğerde, yazgıları böyle yazıldı.

Ayaklarının üzerindesin işte şimdi,doğruluğuna ant içerim, senin bunlar, benim bu, ant içerim, oynat ellerini, dokun kafana, usun orada işte, bir çalışmasa çuvallardın anında, başka yerlerine geçelim şimdi, daha aşağı bölgelere, onlara da gereksinmen var, söyle bakalım neye benziyorsun, bir tahminde bulun, nasıl bir adamsın, bir erkek gerekiyor, ya da bir kadın, bacakaranı yokla bir, güzellik zorunlu değil, güçlülük de öyle, bir hafta kısa bir süre, kimse sevmeyecek seni, korkma sakın. Hayır, böyle değil, çok ani oldu, korkuya kapıldım. Ama başlamak için debelenmeyi bıraksan, öldürmeyecekler seni, kimse seni sevmeyecek, kimse seni öldürmeyecek, belki Gobi çölünde bulacaksın kendini, yuvanda hissedeceksin orada. Seni burada bekleyeceğim, hayır, yalnızım, yalnızım ben, bu kez benim gitmem gerekiyor. Nasıl yapacağımı bilmiyorum, bir adam, bir tür adam, yaş almış bir çocuk olacağım, zorunluyum buna, bir dadım olacak, üstüme titreyecek benim, karşıdan karşıya geçerken elimden tutacak, parklarda özgür bırakacak beni, uslu duracağım, bir köşeye sinip kedi gibi oturacağım ve sakalımı tarayacağım, düzleştireceğim onu, daha yakışıklı, biraz daha yakışıklı olmak için, böylesi ne güzel olurdu kuşkusuz. Gel yavrum, dönme zamanı geldi, diyecek bana. Sorumluluğum olmayacak hiç, tüm sorumluluğumu o üzerine alacak, Bibi olacak adı, Bibi diyeceğim ona, böylesi ne güzel olurdu kuşkusuz. Gel yavrum, uyku zamanı geldi. Tüm bildiklerimi kim öğretti bana, kendi başıma öğrendim, avarelik yıllarımda, doğadan çıkarsadım her şeyi, yaradanın yardımıyla, ben değilim biliyorum, ama çok geç artık, bunu yadsımak için çok geç, bilgi birikimim burada, içindeki kırıntılar, fırtınada sırayla, göz kırpıp duruyor belli aralıklarla, beni aldatmak için. Bırak ve git, gitme zamanı geldi, bunu söylemek gerekiyor ne olursa olsun, zamanı geldi, nedeni bilinmiyor. Kendini tanımlama biçiminin ne önemi var, burada ya da başka bir yerde olmak, gezmek ya da yerinden kımıldamamak, boylu, insansı bir biçime sahip olmak ya da bir biçimden yoksun olmak, karanlıkta kalmak ya da göğün ışıklarıyla aydınlanmak, bilmiyorum, önemi var gözüküyor, kolay olmayacak bu. Her şeyin karardığı o ana dönseydim yeniden ve oradan başlasaydım, hayır, bir yere varamazdım buradan, bir yere varamadım hiçbir zaman, bellekten silindi gitti o an, kocaman bir alevdi, sonra karanlık, büyük bir sarsılıştı, sonra ağırlıktan ve katedilecek uzamdan soyutlanış. Bir yalıyardan aşağı atmayı denedim kendimi, sokağın ortasına ölümlülerin arasına yığıldım kaldım, bir sonuç alamadım vazgeçtim. Beni buraya getirip bırakan yola yeniden koyulup, sonra da geri dönmek, ya da daha uzaklara yol almak, bilgece bir öğüt bu. Bir daha yerimden kımıldamayayım diye bu, O ben değilim, doğru değil, o ben değilim, ben uzaktayım, diye, on yüzyılda bir mırıldanarak, sonsuza kadar ağzımdan salyalar akıtayım diye. Hayır hayır, gelecekten söz edeceğim şimdi, gelecek zaman kipinde sürdüreceğim söylemimi, aynen eskiden geceleri kendime, Yarın sarı yaldızlı koyu mavi kravatımı takacağım (gecenin bitiminde takıyordum onu) dediğim gibi. Çabuk çabuk, yoksa ağlayacağım. Bir dostum olacak, benim yaşlarımda, benden farksız, eski bir savaşçı, savaştığımız günlerden söz edeceğiz birlikte, yara izlerimizi göstereceğiz birbirimize. Çabuk çabuk. Ben toplumla pusuya düşen düşmana ateş yağdırırken deniz kuvvetlerinde yapmış olmalıydı askerliğini, belki de Jellicoeydu komutanı. Yaşayacak, önümüzde yaşayacak çok zamanımız kalmadı gözüküyor artık, son kışımız bu kuşkusuz, amin. Ölümümüzün neden olacağını soruyoruz birbirimize. O verem diyor kendisi için, bense prostat. Birbirimizi kıskanıyoruz, ben onu kıskanıyorum, o beni kıskanıyor arada sırada. Genel bir tuvalette ayakta, tek başıma, titreyen elimle, iki büklüm olmuş, pelerinimle örtünerek sonda sokuyorum, insanlar yaşlı ve iğrenç bir ihtiyar yerine koyuyor beni. Bu sırada o bir banka oturmuş, öksürüklerle sarsılarak, dolar dolmaz, uygarlık gereği kanala boşalttığı bir enfiye kutusuna tükürerek bekliyor beni. Anayurdumuza layık evlatlar olduk biz, ölmeden önce düşkünlerevine kaldıracaklar bizi. Kamuya açık bir yeşil alanda aynı anda güneşin ışıklarıyla bedava bir bankı bir araya getirmeye çalışarak geçiriyoruz yaşamımızı (o bizim yaşamımız), doğaya biraz geç yaşta gönül düşürdük, kimi yerlerde herkese ait o. Alçak sesle, soluksuz kala kala bir önceki günün gazetesini okuyor bana, gözleri görmeseydi keşke. At yarışları ortak tutkumuz, tazı yarışları da, siyasi görüşümüz yok ikimizin de, yine de biraz cumhuriyetçi sayılırız. Ama Winsdor, Hanoverian, başka neydi, Hohenzollernlerle de ilgileniyoruz. Tazı ve at yarışları haberlerini özümsedikten sonra insana ait hiçbir şey yabancı değil bize. Hayır, yalnız başıma, çok daha iyi olacağım yalnız başıma, daha hızlı gidecek. Yiyecek bir şeyler veriyordu bana, bir domuz kasabıyla arkadaştı, canım boğazımdan geliyordu salamları ağzıma tıkarken. Avuntu veren sözleriyle, kansere yaptığı göndermelerle, ölümsüz sarhoşlukları anımsatışlarıyla mezarına bir taş dikemememin üzüntüsünü unutturmaya çalışıyordu bana. Bense, kendi ufuklarımda yoğunlaşacağıma (onları bir kamyonun altına fırlatmama olanak verirdi bu), usumu onun anlattığı şeylerle meşgul edip duruyordum. Haydi, silah arkadaşım, bırak tüm bunları, artık düşünme, demem gerekiyordu ona, ama düşünme yetisini yitiren kardeşlik duygusunun alıklaştırdığı ben olmuştum. Bir de yapmam zorunlu olan şeyler vardı! Spora gönül verenlerin meyhaneler açılmadan önce, günün erken saatinde, bahislerini sağlıklı bir biçimde oynayabilmek için topluluklar oluşturduğu Dugganın dükkanının önünde sabahın onunda güneş de açsa, dolu da yağsa gitmem gereken buluşmalar örneğin. Bakın, ölmüştük, zamanımızı doldurmuştuk (ne güzel, ne güzel) ama nasıl da dakiktik, belirtmeliyim bunu. Vincentın kalıntılarının, sicim gibi yağan bir yağmurda, omuzlarını istemeyerek de olsa kurt bir denizci gibi neşeyle iki yana sallaya sallaya, kafası kan lekeli kirli bezlerle sarılı, gözlerinde bir parıltıyla gelişini görmek, iyi bir gözlemci için insanın zevk uğruna neler yapabileceğini gösteren mükemmel bir örnekti. Sanki hızlı bir denizci dansına başlayacakmış gibi bir eliyle göğüs kemiğini, ötekinin üstüyle omurgasını tutuyordu, hayır, yalnızca anı bunlar, tufandan önceki son kaçamaklar. Hiç kimsenin bulunmadığı, hiçbir şeyin olup bitmediği burada neler olup bitiyor bir bakalım şimdi, bir şeyler olmasını, birinin gelmesini sağlayalım, sonra bir son verelim buna, sessizlik olsun, sessizliğin benim yaşam ve ölümlerimin seslerinden başka bir gürültünün içine doğru yol alalım, öykümün içine girelim, çıkmak için girelim, hayır, hiçbir anlam taşımıyor bu söylediklerim. Sonunda benim diyebileceğim, kendime layık zehirler hazırlayabileceğim bir kafaya, ve yollara düşmek için bacaklara sahip olacak mıyım, oraya ulaşacağım sonunda, gidebileceğim sonunda, tüm istediğim bu işte, hayır, elimden gelmiyor bir şey istemek. Yalnızca bir kafa, iki de bacak, hayır, ortada bir bacak, zıplaya zıplaya giderdim. Ya da yalnızca yusyuvarlak ve dümdüz kafa yeterli olurdu, yüz çizgilerine gerek yoktu, arı gibi bir usa indirgenip, yokuşların eğilimlerine uyarak yuvarlanıp giderdim, hayır, bu da olmayacak, her şey yükselti halinde burada, bacak ya da eşdeğerde bir şey gerekiyor burada, kasılıp büzülebilen birkaç halka örneğin, böylece uzağa gidilebilirdi. Dugganın dükkanının kapısından, yağmurlu ve güneşli bir bahar günü, akşama çıkıp çıkmayacağını bilmeden yola koyulmak, bir terslik mi var burada? Çok kolay olurdu. Kalabalığın, çemberlerin ve balonların arasında, bu beden ya da başka bir bedende, dost bir kolun tuttuğu bu kolda, kolsuz, elsiz ve bu titreyen ruhların içinde ruhsuz bu elde gömülü saklı olmak, ne terslik var burada? Bilmiyorum, buradayım ben, tüm bildiğim bu, ve hala ben değilim o, işte düzenlemenin burada yapılması gerekiyor. Göze görünen bir beden yok, ölmenin olanağı da. Bırak tüm bunları, tüm bunları sözcüklerinin hangi anlama geldiğini hiç bilmeden, bırakmak istemek tüm bunları, çabuk söyledik, çabuk bitirdik, boşuna oldu, hiçbir şey kımıldamadı yerinden, kimse konuşmadı. Hiçbir şey olmayacak burada, hiç kimse gelmeyecek buraya uzun süre. Gidişler, öyküler, yarın hiç düşünülmedi. Ve sesler (nereden gelirse gelsinler) bir yaşamdan yoksun.

ArafKonuşmalarından...

2012-01-31T20:55:00.002+02:00

Dinle çocuk…
Karanlıkta; her şey, hiçbir şey gibi görünür.

Sabahların kahve ve tütün kokan salonlarından, perdelerin tülleriyle bağlıyorum seni… Uçup duran gölgelerimi silerken buharı eksik olmayan aynamdan. Yüzüme jilet ve bileklerime narkoz etkili kokular sürüp. Ayrılıyorum. Yokluğundan. Gece bayılmışım. Dokunmasan uyanamayacaktım belki de hiç… Ve yüzüğümde taşıdığım siyanürle çoğaltıp karelerini. Ekledim seni dosyalarıma. Bir başlık koyarak. Belki de ilk defa bir başlığa ihtiyaç duyarak… “Hastalık” Rahatsız ve tedirgin edilmiş ruhların. Tırnaklarında biriken sabırı sırtını biçerek ilerlemesi derinlerine. Derilerin beni öldürüyordu. Beni, öldürüp ve cesedimi tüyden yataklar üstünde kat kat bulutlara taşıyordu. Kötü değilmişim demek ki. Yerin dibine çekilmemişsem hiç… Bunları düşünüyorum avucum terliyorken şimdi ve kalabalık bir otobüs sıcağında.
11: 2011*

Araf Konuşmaları

bir kış gecesi...

2012-01-30T20:31:00.000+02:00

- özlediğini neden söylemiyor hiç?
- çünkü... özleyecek kadar uzak durmuyor...

nefret,
acımış olanadır...
yastığının altından kolunu çek çıkar...
yanağımı bul.
ve ışığı aç!

karanlıkiçim.
dışım...

kar yağıyor. üstüne gecenin.
altındaki toprak!
bembeyaz. ölüme.
yaşama buz tutmuş...

bana gel,
parmak izlerimden kurtardığım defterim var.
ve yakalım ısrtında
kül.. nabzı durmuş bir ateş...
yeniden...
tersine tutuşsun ormanlar.
ten mandallara asılı ruhların
dizleri
dudalarımda şimdi...

solundan sayfalar yakarken
devrilen bir put!
kırılan bir taş
ve yarılan bir deniz kadar.
şimdi... şiddetim.
bana gel.

öp gözlerimden...

bana fısılda:

- suretsiz kaldı
damlandaki ihtişam
ve toprak...

kınsız ve kılıfsız
kaldı rüzgar.

tortusuz ve lavsız
bir sözde taş!
dalsız ve yapraksız
bir kökte dal/budak...

bana deki:

kemiksiz bir surf
sardı.
kabuğumdaki yosunu
ve saç,
bir ıslık buldum

yıkılacakbütünduvarlarım.

sen geldiğinde bahar gelir.
dağlarına ülkemin...
eli kınalı kızlarımın
peçelerine düşer soluk soluğa
uzaklardan gelen mektuplar

sen geldiğinde.
nabzı atar şakaklarında
korkulu rüyalardan uyanan çocuklarımın

rüzgara boyun eğmez hiç bir dal
hiç bir kök bırakmaz yaprağını
sen geldiğinde...

annelerin kasvetli uykularını aralar
kaybolmuş bütün çocuklar.
bütün çocuklar...
ellerinden tutar sabahların
yemyeşil bir kaftana serer gök yüzü
masmavi kesilir
yer yüzü...

sen geldiğinde...
utanır akşam alacasına bulaşan güneş.
kirli sarı ışıklarını saklar yüzünden
yetmişindeki bir yolgezerin
karanlık karşılar.
karanlık bir dolunay gecesi gibi
bütün...
kuyuları...

kabil tövbe eder bir daha
okunu kalbine saplar nemrud.
firavun denizlere gömülür yeniden.

bayrak törenlerine bulaşır sonra
renkler.
kokular ıssız yaylalara
ve çatlar toprak ayazdan
bahara...
tohum düşer göğsüne
ve filiz verir yarın.
umut yağar üstüne
büyür gözleri sabırla bekleyen eller.

eller canım...
koynundan çıkarsa
bembeyaza kesilen eller.
tek bir notayı ıslığı ile çalan süvariler
yenilmez bir daha geçitlerinde
dağların...

ırmaklar taşar
dağlar yürür
ve eksilir dünyadan kötülük.

sen geldiğinde.

beyrutlu bir çocuk ayakları yalın koşar sokağa
gazze de sakallarını yolan bir adam gülümser kocaman eksik dişleri ile
kurulur yeniden bağdat.
şama dört nala sürülür atlar...
mardinde
dövmesini tamamlar yeryüzü kadar yaşlı kadınlar
tahrir kurtulur
yolları kardan kapanmış köylerde
gaz lambaları ile oynar çocuklar
duvarlarda gölgelerle...

sen geldiğinde
dünya diz çöker aşka.
aşk. gelip dolanır dillere.
hu... hu

savaş.

2012-01-29T21:31:00.000+02:00

sen hiç bir komutan gördün mü?
hayır... hayır! bir savaşa hiç girmedin...

yenilmiş sayılmak neden önemli olsun ki
eğer savaşılmışsa
gel!
seni vuracağım...

zaman; azalan bir şey değil
aksine çoğalan herşey...

.

gördüklerin kimsenin değil,
aksine senin hepsi...

...
hayır bunlar denklem...
...

ve senden olsun bana olmuş olanlar' dedim sana...
aklının ağırlığı kırıldı soluna sonra/ yumruk olup kalkan avuç içlerine yasladın saçlarını
güzeldin...

kimseye benzemiyor biliyor musun defterlerimden yırtarak gönderdiğim mektubumdaki yüzüm.
ben çizdim ve bilmem kaç harf ama altı sayfa/ ve çirkindi gözlerim.
denenmiş ve yanılmış değil hayır... yalıtılmış haller vardır.

çekersin avuç içlerini aklından, pencerendeki tül havalanır ve gördüğün kent
burası değil.
uzak!
yalan bu...

neden kızıyorum biliyor musun ?

erken açıyor hep dalları çicekli olan ağaçlar ve sonra mart yapıyor yapacağını
gerisi bildiğin gibi...
doruklarında kar olan kasabaları unuttuk aşkım,
sokaklarından geçen ihtiyarları ve kapı önlerinde dedikodu yapan genç ergenlikleri
oyun oynayan çocukları unutmadım hayır...
unuttuk ve okyanus kadar uzak
kıtalar kadar uzak bir yerlerde yaşadığımızı düşündük.

köşeyidönsek
pisbirzenci
köşeyidönsek
parishilton
ve sıska kalçalı aptal bir sarışın!

neden uyuyamıyorum biliyor musun ?

orda odaların içinde kokusunu sarmaşıklardan çalmış olan saçlarınla
sen kocaman bakıyorsun bana...

...

neyi arıyordum avuç içlerimde ?
ve seni buldum!

söyle kaç kere...

böh!

2012-01-29T01:52:00.002+02:00

helga!
kalbimin bal gözlü bacısı...

romayı yaktım
o bıçak kimdeydi?

bana doğru söyle.

gel atışalım
hayat. bahar bahçe kış

kanımı ısıtıyor varlığını düşünmek hep.
hep.
kafamasıktım!

farzet o zaman.

yürüyüp gidelim...
kaçalım lan buralardan!

kızları annelerini vermedi
ben kimi susturayım...

ben düş falan değilim
ve sende hiç bir zaman gerçek

çok denedin ama

aferim sana

anladım...

2012-01-28T22:00:00.000+02:00

Güneşin doğuşunu bile pazarlıyorlar... Sana bakıyorum da, çektiğin fotoğraflara kızıyorsun... Yetersiz bir istek demek ki bu, gereksiz bir süreç gibi... Ses/ ışık ve kül... Odalara sinmiş kokularla yer değiştiriyorsa... Parmakların. Kavurucu sıcaklar edindik bak(!) üşüyordun sen ve yanaklarındaki tutuşma hissi... Ayaz zamanlar biriktirmememize neden oluyordu... Bunu bize yapıyordu değil mi? Bizim sandığımız her şey... Mobilyalar, kıyafetler ve çıplaklığımız. Tutuştuk diye/ kovulduk ve korkuyorum evet bu yol uzun sürecek, çantamı alıp çıkmalıyım ve o zaman öğrenmeliydim... Bir kaza değil bu/ adı; çarpışma da olsa... Bilinçli bir ölüm biçimi... Lütfen aynı şeyi söyletme... İntihar... Meyilli değilim. Bir ülkeye ait değilim. Yerleşik düzenlere ve kurumlara... Sana değilim evet... Bana bir yabancı olarak...

- Tamam değiştir şu kanalı -hayataevet- evet değiştir.

Dengemin içi-dışı ve bilincimin altı-üstü harici ve dâhili bedbahtlarımı var etti. İtiraz etmiyorum buna, bir baba, Atatürk iki ve Allah üç... Giderek yer değiştirirken organlarım ve dizlerime bile alışıyorken değişti sıralamalarım. Bayrak törenlerinde en arka sıradaki çocuk benim(!) memnun ol buna mesela, önüne geçmedim... Yemekhane kuyruğundaki kavgada hayretle izleyen ve araya giren, ranzanın altında ve yastığının üstünde ve kelimelerin içinde cümle cümle dışımdaki/ söz. Benim. -dong- Irandaki mehdi çağrısı -hayata- göre rejimin bir daveti ve sorunlu zaten bu günlerde... Çok uluslu yasalara izafiyet şekilsizlikleriyle geçtik, Fransız devrimi ve janjakrusso savsaklığı kandırdı bizi. Kardeş olamaz, sevgilidir halkların kökeni. Türlere daha varmadan... Hayır, sana o zaman... Ve bana açıkla; taş, toprak kadar kemik doğada ve ruh kadar bazen bulut bazen gözyaşı kadar yağmur fırtına ve yeni bir gün, yeniden doğuş, küllerinden ürperen bir tanrı ve saçlarından çözülmüş ırmaklar/ hep sana... Sana olsun / bana olan her şey!

-Donugdonuk-aynaya bakıyorum, üçü bir arada yapışyapış ağzımda, sigaranın gereksiz dumanı ve bu ışığın altında... Hayır, ışık üstümde, tanrı katından sarkıtılan biçimli ampullerle ve altımda halılar... Kırmızı ve yeşil ve beyaz kaftan... Kaftan / demeyi seviyorum sana... Sana hiç çaktırmadan ve beklemediğin anlarda /bütün boşluklarından sana bakıp bakıp, kaf/taann... Demeyi, uzun uzun ve dudaklarımca... Benim kafkam... Fotoğraflar çek ve büyük puntolarla anlat sanki hiç yaşanmamış gi...bi duyguları... Anlamadığın öldürmedikçe kendini/ olmayacağın birPLAT...

Benim topraklarımda talan, henüz feodal bağlardan kulesiz sarkıtılan saçlardan ve yatak odalarının kokularından daha beter ayaklanmalar doğuruyor diye. Satmıyorum ve pazarlamadım da sırt çantamı. Devrim olmuyorsa/ devrem olur koç... Ve kabul et şuanda zaten devrim olan da bu... Hiç uyumuyorum ve aklımda geziniyor karıncalar. Kışa hazırlık yapmalıyım kaç ceset toplayabilirim loş tuvalet kapılarında kemirebilmek için kendimi. -bunuokuyansanakosunimzatosun- Yalan söylediler biliyorsun... Belki de benden önce sen öğrendin bunu. Yel değirmenleri yok, kırmızı başlıklı kız yaladı kurdun bile malını çekip burnuna aklını, robinhood öldü ve rahip olan arkadaşı aldı eline ipleri. Kimin kuklaları bunlar... Kimin ve hangi çocukluğun... TheCrow ve joker süper kahramanlarım ve fightclup ne film abi... Sen bankaları havaya uçurmayı planla ve marla aşkına o götüne soksun bradpiti... Başka bir çağda olduğumu söylemiş miydim? Benim hatırladığım hiç bir kavga yok ortada... Tarafları saklanmış, tarafları toplumsallaşmış entellektü(elite)mize köşe yazarı kıvamında ajanlık yapmış... İhbar altındayım bakma halen daha. Köşeden ilk çıkan ekip bir sonraki sokağa dönünceye kadar bekliyorum yatakta... Evet, rahatım artık... En azından bu sefer yatakta bekliyorum. Ve seni değil artık... Senin ellerin değil ve kokunu... İnatçı, aksi ve sımsıkı gözyaşlarını değil... Biliyorum tutkuluydu bu yüzden bağışlıyorum seni. Bana kareler çek ve gönder dünyanın neresi olursa ve belki sadece bir kentin... Kız kulesinin fotoğraflarını çek, kaldırımların ve sümüklü çocukların onlara kuru üzüm ver... İncimm...

Kahramanım, kahramanım... Masalımın sonu ve sizi azad ediyorum... Gelemem sizinle ülkenize ve düşlerinizdeki sarayların merdivenlerine... Günün ilk ışığını karşılayacağım görevim bu benim. Tırnaklarımı yemeliyim... Bir sigara daha yakıp satranç oynamalıyım dört hamle sonra mattım. Kızıp masayı dağıtmalıyım belki de... Ya da kan bağışlamalıyım, neredeyse zehirleniyordu ruhum... Satılırken köleler, hayır rahip değilim ben... Ve rüyalarını yorumlayamam artık. Sen değilsin züley-ha!

Çocukları kurtarmam gerek bağımlılıklardan... Kuşağımı tüm bu masal saçmalıklarından... PeterPan bombalar taşır mı hiç kıtalardan kıtalara... Acelem yok biraz daha uyumalıyım ve biraz daha haber bültenlerini önemsemeliyim özür dilerim. Seninle bir film bile izleyemem. Belki kim bilir yazabilirim... Okuyamam bir roman -zaradam- ne ya... Ben sana İstanbul boğazının nasıl Nil olduğunu ve serrumyazatları koruyucuları tarafından nasıl savaş yapıldığını yazacağım. Dört cilt son kitap yakında bitecek. Ne değilim biliyor musun? Büyümüş biri değilim... Büyüdüğümde ne olacağıma karar vermiş değilim... Astronot olmayı istiyordum ben hatırlıyorum da, aklımda yıldızlar oldum olası hep var... Şimdi, 03 ve kent ışıkları içinde etin neler yapıyor odalarda...

Çek, parmak uçların kadar acıtmıyor fikrin, bütün gölgelerini... Çekil ve uzak dur bu koltuğun üstünde yok hiç bir heves, kaburgalarıma gömerek dizlerimi... Koruyorum aklımı ve aklımın odalarındaki kapıları sıkısıkı kapatıp çekiyorum perdeleri... Bir bulut ağırlığınca batıyorum çünkü içime... Ayak parmaklarımı izlerken omuzlarımdan... Çek ve saçlarımdan tutup at beni pencerelerden ve balkon sefalarından ve fesleğen kokularından... Dağılacağım(!) At beni daha derinlere... Çek ve saçlarımdan tutup at beni pencerelerden ve balkon sefalarından ve fesleğen kokularından... Dağılacağım(!) At beni daha derinlere... Hiç unutmayacağım bu iyiliğini... Seni değil evet...

dua:

Sağımın ve solumun
Kapılarımın ve odalarımın
Kadifelerimin sahibi...
Yak beni narında.

kork... /omayra.

2012-01-28T14:17:00.000+02:00

Kork! kutsal kitaplardaki kadar kork!
Çünkü hiçtir bütün duygular
Korkunun verimi yanında

Cevabı ömür süren bir soru bıraktım sana
Mendili kan kokan sevgili arkadaşım
elimde şah mat yüzüğümde tek taş siyanür

Benim ruhum nehirler kadar derin!
Kızıl kısraklar gibi üstümden geçeceksin!

Öpüyorum seni boynundaki yaradan
iniyorum kaynağına dudaklarımdan sızan erkek sütünün kara büyüsüyle
sevgilim oluyorsun
uyuyor ve yıkanıyoruz ay ışığında
bakıyorum güneş iniyor yüzünün alacakaranlığına

siliyorum bir aşkı var eden her ayrıntıdaki parmak izlerini
ve şimdi adın var
ve şimdi
ikimizin vaktinde
intikam saati geldi

kendi enkazımın üstünde
kurtlar, çakallar gibi uluyarak ağlayacağım acıdan
öldürerek yaşatacağım seni kendimde
asıl sen tutsak etmişsin beni

dünyaya kapalı kapıların ardındaki
içi boş sessizliğine
tutkusuz bedenine
ya öldüreceğim seni
ya tunç çağından heykeller indireceğim dökümüne

Sayıklayan bir ağaç gibiyim uğultusu geliyor ta derinden
gövdemin geçtiği masalların
içimdeki deprem ayakta tutuyor beni
geri dönüp vuruyor çalınmış zaman

bak sana korkaklığımı veriyorum
var olmanın bütün varoşlarından
ben yenildim, işte silahlarım
tılsım tamamlandı
sonuna geldim çizgilerini sildiğim
bir büyük haritanın

aşkım ölümün sınırında
olduğun yerde kal kımıldama!

m.m

çığ

2012-01-27T22:33:00.001+02:00

yokuş aşağı koşamazsın canım...
ya da git ayağını kır... bileklerinden.
tutup tutup
bırakmıyorsun parmaklarımı
üstüme kilitleyeceğim/
geceyi.

kopardığın bir kabuk daha mı
o yaradan.
ne sanıyordun
yok olacağımı mı uzaklarda.
hapsedip kemik kafesine
uç! diyorsun ya...

hadi durma uç!

sana gülüyorum
bana ağlarken...

inandım.
kirli bütün renklerine
seni kaybettim içimde.
kanıma karıştığını unutarak...

şimdi anlıyorum evet.
bir zehir ancak
beni yaşatmak için çabalayabilir bu kadar...

seni bağışladım!
azad et beni...
seni esirgedim...
koru beni kendinden...

uzaklaş... kar yolları kapamadan. vazgeç adam olmayacak çocuklardan. unut.
kazanılan sınavları ve kaybedilen şıkları.
biz/ yok. ve sen karalanmış bir cevap anahtarı şimdi...
ben arkasında kapının. kilitledim üstüme!

çalma... açılmaz artık.
çünkü. çiviledim üstüme.
ruhumu.
ve kalbim kar altında kalmış yolların sonunda...

çığ gibi
düş üstüme.
ölürüz belki de.

onur orkunkara

düet.

2012-01-27T00:44:00.000+02:00

yersiz yurtsuz dağılan o saçlar

şimdi

tel tel kızım.

dağılıyor alacasına ülkemin...

çürümüş bir dil buldum zulamda çünkü!

eskimiş bir aşkı devşirirken

omuzlarımdan.

nemrut kadar! taşa.
haşa...

döndüm/ döndüm

durdum aşka!

göçmüş kuşlar döndü! döndü sürülerle...

eğer yıkılıp altında kalmadıysam

bıraktığın kirli mavi gök yüzünün.

sigaranın dumanı sanıyordun/

nefesim tutuşurken...

demiri harlayan bir buhar!

gibi/ dağıldım.

yüzüne... ıslandın.

kaç damla düşerken yere?

ve eridi! buzdan o kadın.

bağlama ayaklarını!

ellerini kopar aklından.

anlamıyor musun?

yok!

cesetlerin arasında yüzüm.

kimliğime/ göçebe bir şair/dir. diye yazdırdığımdan beri...

gitmiyorum hayır.

ve gelmiyorum da. sana!

olduğum yerde dim dik bekleyeceğim!

sura üflendiğinde çözülecek dizlerim

ve yürüyecek dağlar bile dağlara...

ne dilersem o zaman kabul olacak gözlerim!

kimindi o yıldız!

neşter gibi çizdi kalbimi...

zindannnn zindannn

boş koy!

alemi...

son insan kalemdi yıkılan. LaN

ve an...

dip/diri güzelliği ile doğruldu karşımda...

kime saplasan onu öldüreceğin bir bıçak işte

kalbim...

mim/ cinnete bir asır kala... rüya da.

bir uçuruma ayaklarını sarkıtan o çocuk

koyu kirli parmakları ile soydu

sayfalarını omuzlarından

ve atladı farzet.

ve dua et çakılmasın taşlara!

ah... habilim...

kanıyor musun daha?

rahminden sökülmüş o cenin

benim oğlumdur.

ey nisyan...

yakıp yıkıp geç şehirleri

dağıl yüzüne bir tülden bulaşan parmaklarınla

şimdi!

ne olur şimdi...

gök kuşağının peşinde olan

renk körlerinin hazin sonudur bu.

ebabilleri çağırıp çağırıp!
öldürür
güzeliğini

yastıklarını parmakları ile boğarken.

git uyu sen!
rüya gör.

zindan zindan

onurorkunkara

Epitaph

2012-01-26T12:39:00.000+02:00

dünya ya kul

Bize asi olma
seni cehennemde yakarım!

gürültü!

2012-01-26T01:41:00.000+02:00

yağmurdan sonra toprak kokmuyor.

şimdi.

evet...
bu böyle oluyordu.

bir yer kaldı mı canım...
içim!
söyle başka bir yer kaldı mı...
parmaklarınla çarpmadığın bu karanlığa.

ışık...

aramızdan çekildi.
hatırlıyorum evet.
kömürden zehirlendi gözlerim
yerin bilmem kaç kulaç derinlerinde.
bana yırtılan zardaki
rüya'yı anlatıyordun...

bense.
mavileşen tenimi kömürle boyuyordum.

sonra! çok sonra...
ben başka biri olmuştum. artık...
sense karlar. kraliçesi.

canım söyle.
söyle içim...

kaldı mı bir yer.
gök yüzünden
yerin yüzüne kadar...
aramızda bitip tükenmeyen...

sonra
eridi kar.
çözüldü buz
ve yağdı yağmur durmadan
ama hiç toprak kokmadı.

onurorkunkara.

eror.

2012-01-25T12:50:00.000+02:00

size şeytanı göstermeme izin verin!

kara

ayaz

kötü çocuklar ve havuz problemi...

en sonunda...

kokulu şiir.

saat üçlemeleri

DO

geTTo Dergi

kediler ve kuşlar

dağlar/dağlara...

fal okları

orman ulumaları

Y'ol...

Uyuyorduk

Pazar Sineması

past perfect. II. kuklasandığı

yeme ni.

gürcan Abisi olan adam V.

for you

Zaman Ağacı

akılbağım

şubat...

bumarank

Kadın Oyunu

kuşlar meclisi

Suç ve Ceza

üçtaş.

anka masalı

istifa

" bozdun...en iyi bitmesi, planlanmış bütün.hatalarının. oyununu. sen " teşekkürederim.

işinizden istifa edin,bütün adresleri silin...sandığınız herkesi yok edinbencil insanlardan kurtulunşımarık çocuklardan uzak durun

ve uzaklara gidin.güneş batıdan doğacak. ...

sezar ölmeli

Tuhaf Orkide

rose...

yüzler, haritalar ve çarşaflar...

değersiz bir toz gibi dağıldı yüzüme,gölgeli sözlerin...can bulup/ can anlsınlar diye....

iyi bir şeyi hatırla...gölgelerimizi sürtüyorduk taşlara...yıldız kaydı önce/sonra devrildi bedenlerimiz...bir deprem gibi çekildim oyuklarına...

"eğer şimdi!" gidersem...

23 Nisan 2009 16:04

Zebur' un Rüyası...

şimdi...

günün anlam ve önemi.

yüzükoyun....

Pazar Sinemeası

imgeler

Tutsak

- Yeryüzü Ayetleri -

kökler...

hayvan.

varlık risalesi

bayX

empyrium komaları.

Tam.

follow me...

hİÇ

martı mezarlığı

hep bir hayali yaşamak...

eylem havası

kule

uyan...

gece.

Tılsım ve Trajedi

ins...

oda, duvar ve ağaç.

Hiç İçin Metinler

ArafKonuşmalarından...

Dinle çocuk… Karanlıkta; her şey, hiçbir şey gibi görünür.

bir kış gecesi...

savaş.

böh!

anladım...

kork... /omayra.

çığ

düet.

Epitaph

gürültü!

eror.

angolo- sakson! seni öldürmek için!örgüt kurdumben...

" bozdun...
en iyi bitmesi, planlanmış
bütün.
hatalarının. oyununu. sen "
teşekkürederim.

işinizden istifa edin,
bütün adresleri silin...
sandığınız herkesi yok edin
bencil insanlardan kurtulun
şımarık çocuklardan uzak durun

ve uzaklara gidin.
güneş batıdan doğacak.
...

değersiz bir toz gibi dağıldı yüzüme,
gölgeli sözlerin...
can bulup/
can anlsınlar diye....

iyi bir şeyi hatırla...
gölgelerimizi sürtüyorduk taşlara...
yıldız kaydı önce/
sonra devrildi bedenlerimiz...
bir deprem gibi çekildim oyuklarına...

Dinle çocuk…
Karanlıkta; her şey, hiçbir şey gibi görünür.

angolo- sakson!
seni öldürmek için!
örgüt kurdumben...